Author: (H)iltzeak

Heriotza sententzia (III)

Kurtsoa bukatzear dago eta nahita edo nahi gabe, baina balorazioak (ez balorizazioak) egiten hasiak gara. Balorazioek beti dakarte kritika, ikusi, entzun, irakurri eta ikasi dugu hori guztia hartu eta ondorioak ateratzean datza azken finean. Honela, uneoro berrikusiko den iritzi bat garatuz. Balorazio guztien artean bada bat hona ekarri nahi izan duguna, urte guztian zehar kulturaren inguruan jorratu ditugun gaiekin lotura zuzena duelako. Segi letzen!

Atxiloketa

Norbait faltsukerian aritu bide zen Josef K.ri buruz hizketan, berak inolako txarkeriarik burutu gabe atxilotu baitzuten goiz batean. Grubach ugazabandrearen sukaldaria, egunero zortziak aldera gosaria ekartzen ziona, ez zen orduan azaldu. Lehenengo aldiz gertatzen zen halakorik. K.k beste pixka batean itxoin, eta oheko burkotik ikusi zuen etxe parean bizi zen andre zaharra, ohi baino jakinmin handiagoz begira; hartan, harrituta ezezik gosetuta ere bai, txirrina sakatu zuen. Berehala, atea jo ondoren, berak etxean sekula ikusi gabeko gizon bat sartu zen. Argala baina gorputz sendokoa, traxe beltz estua soinean, bidaijantzien antzera ongi hornituta, tolestura, sakel, bukle, botoi eta gerriko, oso itxura praktikoarekin, nahiz argi jakiterik ez egon haiek denek zertarako balio zezaketen.

Segi letzen!

Heriotza sententzia (II)

En la literatura y en el arte se produjo una crisis similar a la ocurrida en las costumbres después del reinado del Terror, una verdadera crisis de los sentidos. La población había vivido en una situación de miedo perpetuo. Cuando superaron el miedo, se abandonaron a los placeres de la vida. Su atención estaba completamente absorbida por las apariencias, por las formas externas. El cielo azul, el esplendor del sol, la belleza de las mujeres, los terciopelos suntuosos, la iridiscentes sedas, el brillo del oro, los destellos de los diamantes: estas eran las cosas que los llenaban de deleite. Vivían solo con los ojos, y habían dejado de pensar”

Ernest Chesneau

 

“Arteak, gizartearen beharrei erantzuteaz gain gizartean funtzio konkretu bat izango du.”

Horrela bukatzen genuen gure lehenengo sententzia. Baina, zer zentzu du arteak funtzio konkretu horren atzean subjektu iraultzaile bat kokatzen ez bada? Eta nola uztartzen da hau subjektu sortzailearen subjektibotasunarekin? Agian, galdera hauen atzean aurkitzen da guztiaren sintesia, guztiaren zentzua. Alegia, sakondu dezagun.

Segi letzen!

..:..

(…)

Panorama ciego en Nueva York

Segi letzen!

Heriotza sententzia (I)

“Si la gente quiere ver sólo las cosas que pueden entender,

no tendrían que ir al teatro: tendrían que ir al baño”.

Bertolt Brecht

Eraldaketari uko eginez sostengatzen da kultura, erremedio haundirik gabe, erremediorako gogorik gabe. Izan ere, kultura, bere osotasunean sitemaren menpe aurkitzen da. Gizartearen logika guztia produkzio kapitalistak zanpatzen duen garai hauetan mundua arrotza zigu, merkantzia pilaketa baten parte sentitzeko arrazoiak besterik ez ditugu.

Segi letzen!

MAITASUNA ala HIL

 

…el  amor  es  gasolina  para  los  coches  que  somos
viejos prototipos olvidados por la razón mercantilista…

 Carlos Desastre

 

Segi letzen!

Situazionismoa

 

 

“El acto situacionista más sencillo consistirá en abolir todos los recuerdos del empleo del tiempo de nuestra época. Es una época que, hasta ahora, ha vivido muy por debajo de sus posibilidades”.

Internationale Situationniste (1959)

 

XX. mendeak iraun zuen urteetan artearen eta politikaren arteko harremana gorabeheratsua eta aldakorra izan zen, baina esan liteke bi ildoren baitan mugitu zela. Batetik, artea, bestelako esferetan garatzen ari ziren borroka politikoen zerbitzura jartzearen aldekoak zeuden, batez ere langile borrokaren testuinguruan. Eta bestetik, baziren arteak nolabaiteko gaitasun antagonista osagarri bat zutela uste zutenak ere, hauek, praktika artistikoek, beren baitan, borroka politikorako esfera propio bat garatzeko balio zutela sinesten baitzuten. Segi letzen!

Ta zuek zer?

Gaur esperimentu bat proposatzen dizuet.

Segi letzen!

Bunka

Renunciar a reivindicar el poder de la cultura

sería dejar este poder a quienes lo tienen.

(Internationale Situationniste.)

Barriketak: Barruko berriketak kanpora ateratzeko ariketak. Orain, badaukagu hemen egiten duguna izendatzeko hitz bat. Horixe baita , guretzat, Kontulepo-ren funtsa, edo egiten saiatzen garena behintzat. Idazle nahiz irakurle garenok. Barruak hustu, eta askotan buruan jira eta bira dabilkigun ideia horri zentzua ematera behartzen dugu geure burua. Izan ere, galderak garrantzitsuak dira, baina ezin gara galderetan gelditu, hauei erantzuna ematen saiatu behar gara, huts egingo badugu ere. Beraz, gaurkoa ere galdera batekin hasiko dugu, bidean erantzuna bilatuko dugulakoan.

Segi letzen!

(H)iltzeak

“Kontu Lepo izango da iraultzaren abangoardia”

Sartre (Simone de Beauvoir-i lapurtutako hitzak)

 Hiltzea. Saihestezina omen. Heriotzara kondenaturik, azken sententzia noiz iritsiko zain gabiltza. Denari iristen ei zaio bukaera. Bat eta bakarra. Atzera bueltarik gabea. Eternitatearen kimera pribilegiatu gutxi batzuen eskuetan dago. Segi letzen!

© 2018 Kontu Lepo