Category: Kategoriarik gabe (1 garren horria 25 -etik)

Krisiaren Seme-alabok jarrera aldaketa eskatzen diogu Azpeitiko Udalari

Idatzi honen bitartez, Krisiaren Seme-alabok ondokoa jakinarazi nahi dugu:

Esklabetako ezker hegalean gorpuzten ari garen proiektu politikoa bideragarri egin ahal izateko harreman zuzenak izan ditugu Azpeitiko EH Bilduko udal agintariekin duela bost hilabetetatik. Prozesua erabat gaiztotuta dago gaur egun.

Lehen unetik jakinarazi genien udal ordezkariei zein den gure egitasmoa: interes pertsonaletatik urrun,  sektore kolpatuenen mesedetara egongo diren proiektuen gauzapena, hain zuzen, sektore kolpatu horien behar sozialei erantzuna emateko. Proiektuok modu komunitarioan gorpuztuko direla azpimarratu genien udal ordezkariei. Hau da, elkartasuna ardatz izango duten proiektuak gorpuztera goazela.

Ordutik, ibilbide luzea egin dugu. Arazoak agertu ahala, konponbideak bilatzen saiatu gara. Aterabideak eta erantzunak mahaigaineratzen joan gara, eta udalak aurkeztu izan dizkigun arazo teknikoei aurre egin diegu auzolanean, herriko, herrialdeko zein Euskal Herriko hainbat eragileren eta norbanakoren laguntzaz. Udalarekin egin bezala, hainbat eta hainbat eragilerekin harremanetan egon gara hasieratik, eta sortu diren arazoei konponbideak eskaini dizkiegu. Beraz, martxan ditugun proiektuak gauzatzeko oinarrizko baldintzak bete ditugu. Ez diogu sekula gure ardurari uko egin, eta etorkizunean ere ez diogu uko egingo.

Tamalez, ezin dugu gauza berdina esan EH Bilduko udal agintariei buruz.  Ibilbide honetan zehar ondorioztatzen duguna honako hau da: eztabaidarako izan dugun borondateari trabak jartzearekin erantzun diotela. Trabak diogunean, udal agintariek egoera desblokeatzeko duten borondate falta agerian uzten duten ekintza zehatzetaz ari gara. Horren adibide garbiak dira bereziki azken hilabetean Esklabetako ezker hegalean burututako ekinbideak.  

Alde batetik, argi indarra eta ura moztu dizkigute. Ondorioz, gaur egun oinarrizko elementu horiek gabe bizi gara eraikinean, eta modu berean (argirik eta urik gabe) ari gara proiektuak aurrera atera ahal izateko lanetan. Hori gutxi balitz, udaltzainak izan ditugu etxean, gu identifikatzera etorrita.

Bestetik, Esklabetako ezker hegaleko 0 solairuan biltegiak esleitzen ari dira hainbat eragileri, jakitun izanik 0 solairuan, beste guztietan bezalaxe, proiektuak martxan jartzeko asmoa dugula, eta eraikinera sartu ginenean gune horiek hutsik zeudela. Zehazki, gu erabiltzen ari ginen eta epe motzean bertan zenbait proiektu abiatzeko asmoa dugun espazioak dira eragileei esleitzen ari direnak. Esklabetako ezker aldean sartu ginenean (2018ko urrian), hegal horretan biltegiak zituzten eragileekin harremanetan jarri ginen, eta prestutasuna agertu genuen sor zitezkeen zalantzei eta arazoei erantzuteko. Era berean, prestutasuna agertu genuen gu eraikinean sartzerako udalarekin hitzarmena zuten eragileen espazioak errespetatzeko. Baina Udalak azken hilabetean egin duen mugimenduak ­aurrez existitzen ez zen agertoki berri bat ireki du; izan ere, Krisiaren Seme-alabok Esklabetako ezker hegaletik kanpo hiru hilabete igaro ostean (Eusko Jaurlaritzako teknikariek eskuin aldeko etxebizitza sozialetako lanak egin behar zituztelako irten ginen ezker aldetik), jada eraikinean bizi garen unean eta herritarren aurrean gure proiektua aurkeztu ostean iritsi da Udalaren mugimendu hau. Beraz, gure iritzirako gatazka areagotzen duen mugimendu kontzientea da aipatutakoa, eta irmoki salatzen dugu eragileekiko instrumentalizazioa.

Beraz, hilabete luzetako ibilbide honek ondorio argi batetara garamatza: gaur egun Esklabetako ezker hegalean bizi dugun egoeraren jatorria, hasiera batean uste genuenaren kontra, ez da teknikoa. Auzia politikoa da. Azpeitiko Udalaren eraikin batean gorpuzten ari garen proiektu politikoaren izaera eta berau gauzatzeko zilegitasuna da ezbaian dagoena eta, ondorioz, proiektua modu autogestionatuan gauzatzeko gaitasunaren aitortza edo aitortza eza. Izan ere, gaur egun martxan dagoen etxebizitza proiektuak, abiatzear dagoen jantoki sozialarenak edota epe ertainera zein luzera gauzatu asmo ditugun proiektuek helburu komun bat dute oinarri:  kapitalismoak baztertzen eta kolpatzen gaituen sektoreentzat babes gune bat eraikitzea, gure bizi baldintzak iraultzea helburu duen jardun politiko kontzientea ahalbideratuko duena.

EH Bilduko ordezkariei behin eta berriz jakinarazi diegun moduan, borondate politikoa besterik ez da behar auzi hau gainditzeko. Hau da, proiektu politiko honen zilegitasunaren aitortza da falta dena. Beraz, dei egiten diegu heldutasunez erantzun diezaieten mahai gainean jarri dizkiegun proposamenei. Izan ere, larria deritzogu proiektua gauzatzeak berez dakartzan zailtasunei traba gehigarriak jartzea, kontuan izanik prozesu osoan zehar aurpegia eman dugula eta eztabaidarako prest egon garela.

Aipatutako guztia dela eta, irmoki salatu nahi dugu Udaleko EH Bilduko ordezkariak izaten ari diren jarrera, eta honakoa exijitu nahi diegu: argi indarra eta ura berriro jartzea, eragileekin sortu duten egoera konpontzea eta, azkenik, Krisiaren Seme-alabok EH Bilduko kideei mahaigaineratu genien proposamenari heldutasunez erantzutea. Jarrera aldaketa posible bezain beharrezkoa da.

Egoera honen aurrean gure proiektuaren zilegitasunaren defentsa publikoa egitea erabaki dugu. Horretarako, proiektuaren testuingurua, nondik norakoak eta azken hilabeteetan bizitako prozesuaren errelatoa jasotzen dituen txostena plazaratu dugu.

Gure aburuz, kaleko eztabaidan elementu hauek mahai gainean jartzea ezinbestekoa da, eztabaida politikoa behar den lekuan eta terminoetan eman dadin.

Besterik gabe, kalean ikusiko dugu elkar.

Kontsideraziyo batzuk Esklabatako asuntun gañin, ta konparaziyo bat zapatismuekin

(Kolaboraziyue: Ogrue)

Azpeitiko ezker instituzionala Esblabatako okupaziyo ta proiektu sozialan kontra azaltzeanin, pentsau berko luke, logika berdiñei segiuiez, zapatismun kontra eon berko lukela.

Azpeitiko Udalak proiektu bat emen dauke Esklabatan, ta horreatik daude “Krisiyen seme alaban” asuntun kontra. Ta “batzuk bakarrik” gune hori erabiltzie ez emen da bidezkue. Chiapas ta Lacandonan antzeko zeoze gertatzea. Mexikoko gobernuek proiektuek dauzke han, garapen ekonomikuekin lotuteko proiektu batzuk. Aldi berin, mugimendu politiko-indigena batek eremu autonomo bat sortu du toki hortan bertan, logika kapitalistatik kanpo eongo litzekena. Mexikoko gobernuek eta mexikar hiritar “normalak” esatie daukebe: “zeatik hoyek hor? zeatik hoyentzat bakarrik? Nik e eingo nuke han nere etxe koxkorra ta han bizi: iruitze zat eskubide berdiñe dauketela Mexikoko herritar bezela! Mexikar danak gea berdiñek estauentzat”.

Esangoebe proiektu hoyek “txarrak” diela, eta Azpeitiko ezker instituzionalak Esklabatan daukena (barnetegiye?) ona dala. Esklabatako proiektu ofiziala herriko eskubiyek ein balu… eztakigu ze jarrera hartuko zeben oin udala kudeatzebenak, igual eongo zien “okupan alde”, auskalo.
Neri iruitze zat mugimendu politiko instituzionalizauek (boterea/kudeaketa alleatzeienak) urrutikuen ta aspaldikuen alde azaltzeko joerie eukitzebela, baño momentukuen ta bertakuen kontra eoteiela.

Adibidiek: oin dala hamarkada batzutako herriko “autonomo antikapitalisten” omenaldire jun ta oingo proiektu autogestionau antikapitalistien kontra azaldu. Ta gaur astintzen ai geana: beste kontinente bateko “gune autonomo” baten alde eon, ta bertakuen kontra eon ta eiñ.

UIB, erreformak eta Rosa Luxemburg

“El proletariado es por tanto la clase social que, en el desarrollo de su propia existencia- que es siempre lucha contra la clase capitalista-, se vuelve necesariamente comunista.”

“Este horizonte articula todo el conjunto de vías de enfrentamiento revolucionario en torno a una lucha central: la que persigue, dentro todavía de los marcos de la institucionalidad burguesa, la re-funcionalización de la democracia formal, necesaria para la reproducción social capitalista, mediante núcleos de democracia real prefiguradores de la institucionalidad socialista. Intervenir favorable pero críticamente en la democratización de la vida política y económica burguesa, haciendo que este proceso la modifique al integrar en ella mecanismos en los que se acepten los intereses específicos de la clase obrera, tal es la veta central de la actividad socialista destinada a fortalecer las posiciones del proletariado y su autodeterminación.”

Bolívar Echeverría. 1981

Atzo eguerdian Unibertsitateko Indar Batasunak (UIB) manifestazioa burutu zuen EHUn 12.2 araudia deuseztatzeko exijituz. Mobilizazio nazionala Gasteizko kanpusean egin zen, eta bertan 500 lagunek hartu zuten parte, ikasleak ia bere osotasunean. Lan politiko esanguratsua burutu dute UIBko kideek publikoki aurkeztu zirenetik, 12.2 legearen aurka 7500 sinadura baino gehiago bildu dituzte, eta are garrantzitsuagoa dena, bitartekoak eskaini dituzte unibertsitate eremuko proletarioekin politika egiteko. Hasiera bat besterik ez da izan 12.2 legearen aurkako ekimena, eta kultura aldaketa bat suposatu dezake dinamika honek epe luzera unibertsitate esparruan. Izan ere, prekarietatea eta dogmatismoa erdigunean dituen unibertsitate sisteman hezi gara gutariko asko, katedra askatasunaren deuseztapena, kontrol sozial itogarria, hizkuntza eskubideen urraketa sistematikoa edota lan zein ikas baldintza prekarioek ezaugarritzen duten espazioak bilakatu baitira. UIB plataformak erreforma ziklo neoliberal honek kaltetu dituen errealitateak subjektu politiko bilakatu nahi ditu, buruaskiak erabakimen praktikorako, unibertsitate esparruan indar- harremana proletarioen aldekoa bilakatu dadin.

Erreforma eta iraultzaren arteko dialektika historiko baten aurrean kokatzen gaituzte honelako dinamikek, programa politikoen ezaugarritze materialak  definitzen duelarik apustu bakoitzaren norabide historikoa. Iraultza kontserbadore bezala definitu dute askok egun ezagutzen ari garen denbora politikoa, zeinetan Europar Batasuna eta berau osatzen duten herrialdeak politika internazionalean zentralitatea galtzeko zorian dauden. Krisialdi ziklo luze hau mendebaldeko Europako biztanleriaren pobretze masibo bat ari da suposatzen, erreforma neoliberalen bitartez sostengatzen dena. Egoera honetan, alderdi aurrerakoi zein ezkertiar ezberdinek klaseen arteko aliantza dute antolakuntza euskarritzat eta klase ertainen sostengua programa politiko gisara. “Kontentzio” politikak dituzte asmotzat, eta diskurtsoen abstrakzioak, populismoak eta demokraziaren aldarrikapenak egikaritzen du beren eguneroko aldarria. Denentzako politikek bustitzen dituzte herri eta hiriguneak, proletarioek masiboki abstenitzen jarraitzen duten bitartean. Kontrara, pragmatismoak ezaugarritzen du iraultza kontserbadorea, paktu sozial liberal berrian ez baita denentzako lekurik, eta estrategia hau sostengatzen duten alderdi neofaxistek askoz ere bideragarritasun gehiago dute alderdi progresisten programarekin alderatuz. Honela azaldu dezakegu Vox en aurrean Podemos edota Mas Madrid-en beherakada, Espainia eta 78ko konstituzioa hezurmamitzeko askoz ere pragmatismo handiagoa baitute politika neoliberalen garaian.

Klase ertainen aliantzak ez du erreforma inposatzeko inongo gaitasunik erakutsi, gestio politika soil bihurtzen baita alderdi hauen jardun instituzionala. Erreformak instituzio formalen kanpotik inposatzen den klaseen arteko indar- harreman aldaketa notifikatzen du, eta klase ertainen bideragarritasuna murritza da egun. Desagertze prozesu batean daude burges ttipi eta langile aristokraten urrezko garaiak, eta alerta egoera honetan faxismoak pisu handia eskuratuko du ziurrenik. Ezin dugu ahaztu klase ertainen bloke politikoa oligarkia internazionalak sostengatu behar duela ezinbestean.

Proletarioen bizi baldintzetan zuzenean esku hartzean eratzen da subjektu politikoa, egun potentzian bakarrik agertzen zaiguna. Rosa Luxemburgek dialektika politiko hau aski ezaguna zuen, bere ustetan erreforma eta iraultza ez baitziren kontrajarrera sinpleak, jarraikortasunez eta hausturaz osatutako antolakuntza momentuak baizik. Erreformak proletarioen antolakuntza hezurmamitzen du (funtzio hezitzailea du), beti ere antolakuntza autonomo batek sostengatzen badu eta ikuspegi kritiko batetik burutzen badira. Adi, antolakuntza modalitate honek ez ditu aliantzak alde batera uzten (UIB horren adibidea izan daiteke), zapalduen independentzia aldarrikatzen du balizko aliantzak proletarioen interesean gauzatu daitezen, gertatzekotan egun alderantziz ematen dena. Inoiz ez da existituko justizia eta berdintasun osoa gizarte burgesean, ez eta egonkortasun ziklo luzerik ere. Iraultza berriz momentu politiko beharrezkoa da proletarioen antolakuntzan, urteetako (hamarkadetako) antolakuntza zikloen eta proletario- burges indar harremanaren momentu gorena dena. Langileriaren antolakuntza independienteak aldatzen du indar harremana gizarte burgesean, eta hau konstituzio zehatzetan islatzen da kontzesio forman. Bestela esanda, alderdi komunistarik ezean erreformak ez du bideragarritasunik egungo testuinguru historikoan.

Rosa Luxemburg, Paul Mattick eta beste zenbait teoriko iraultzailek errebisionismoa zorrotz kritikatzen zuten, hauen teorietan erreformak integrazio bat suposatzen baitzuen gizarte burgesean, eta lehenengo bientzat honek langileriaren porrota suposatuko zuen epe luzean. XX. mendean langileriaren antolakuntzak eta Sobietar arriskuak pisuzko zesio politiketara behartu zituen mundu mailako agintariak, baina estatu aparatu juridikoetan eta politikaren borondate autonomoan gehiegizko konfiantzak emaitza lazgarriak utzi dizkigu egungo proletarioei.

Integrazio kapitalistak klase ertainen re- fundazioa suposatuko luke egungo testuinguruan, baina ba ote da diru- poltsa nahikorik horretarako? Erreforma proletarioek ez al dute ezinbestean iraultzaren norabidea marrazten, gradualki eta eskala gorakorrean? Egin daiteke halakorik antolakuntza autonomo eta alderdi komunistaren (zentzu historikoan ulertuta, proletarioen antolakuntza kontziente bezala) existentzia ezean?

Ongi etorri eta jarraitu borrokan UIB.

Klima aldaketaren aurkako borroka, langileriaren lepoan soka?

Oso modan dago klima aldaketaren gaia. Klima aldaketaren aurkako borroka, zehatzago esanda. Famatua egin da, besteak beste, Greta Thunberg Suediako 16 urteko neska gaztea borroka horretan greba arrakastatsu bat abiatzeagatik. Bada hori, nolabait, munduak duen lider politikoen faltaren adierazle; 16 urteko neska gazte bat hala bilakatzea, alegia. Kontuak kontu, klima aldaketaren gaiak minutuak hartu ditu mass medien albistegi eta tertulietan. Eta politikariek behartuta ikusi dute beren burua zenbait neurri hartzera.

Dena den, politikariak ez daude, eta ez dira inoiz egongo, klima aldaketaren arazoa errotik aldatzeko prest, horrek ekoizpen modu kapitalista errotik aldatzea ekarriko lukeelako, eta hori ez da gertatuko. Ondorioz, hartutako neurriak petatxuak besterik ez dira. Alabaina, neurri horiek politikariek beren irudia garbitzeko eta nolabait arazoak ebazteko funtzioa dutela sinestarazteko hartzen baditzute ere, badute eragin edo ondorio sakonagorik. Aurpegi eta intentzio onez hartzen omen dituzten determinazioek uste baino gehiago ezkutatzen dute. Eta hemen, KontuLepon, dagokiguna errealitate ofzialari maskara kentzea (ere ba-)da. Klima aldaketaren aurka hartu diren lau “neurri” aipatuko ditut azaldu nahi dudana argitzen lagunduko didatelakoan.

Aurrena Manhattango kasua da: hemendik aurrera bertara sartu nahi duten auto gidariek sarrera moduko bat ordaindu beharko dute sartu nahi duten aldiro, beste hiri handi askotan ere indarrean dago neurri hau. Hirian autoek sortzen duten kutsadura murrizteko neurri zintzoa begiratu batera; protestak eragin ditu inguruko hainbat langile auzotan, garraio publikoa gaizkien egituratuta dagoen auzoeta haien esanetara, lanera joateko ezinbestean hartu behar izaten dute autoa, lehen bizitzeko juistukoa eskuratzen zuten familientzat beste estutu bat, azken finean. Auzo aberatsetako jendeak garraio publikoa egokiago edukitzeaz gain, ez dira soldata berdinaren jabe, hortaz beti gutxiago erasango die neurriak. Demokraziaren betiko paradoxa da; berdintasun balorea faltsua da gizateko hainbat kapen abiapuntua desberdina den unetik.

Arazo berari beste modu batean erantuzteko konpromisoa hartu zuten Madrilen. Egun batean matrikula bakoitiek soilik erabli ahalko dute hiri barruan autoa, eta hurrengo egunean bikoitiek. Lehengo neurriaren ildo bereko emaitzak, noski; auzo aberatsetako biztanleek metro eta autobus lineak askoz hobeto egituraturatuta dituzte, eta zorte apur batekin matrikula bakoitiko eta bikoitiko auto bana familian. Auzo pobreetakoek, aldiz, garraio publiko eskasagoa eta auto bakarra, oro har; lanera iritsi ahal izateko buruhauste bat gehiago, joatea bera nahikoa ez balitz bezala.

Aurreko neurri horietatik salbuetsita daude auto elektrikoak. Gero eta ospe handiagoa ari dira izaten auto horiek. Duten prezioa, ordea, dirua nahikoa daukatenek bakarrik ordaintzeko modukoa da; ez daude, beraz, aurretik aipatu ditugun kaltetuenen eskura inolaz ere.

Denborak erakutsi digu hirugarren neurriak nor kaltetzen duen. Eskuindarren mugimendutzat jo zuten zenbait hedabidetan “Txaleko horien” mugimendua hasieran, neurri ekologista baten aurkakoak zirela argudiatzen baitzuten. Erregaiaren prezio igoeratk sortu zen mugimendu hori, eta noski, garraiolarien sektorea izan zen kaltetuena. Lehengo lan-baldintza eskasak gutxi ez, eta are egoera kaskarragoan uzten zituzten aipatutako langileak Macron jaunaren ideiak. Denborak erakutsi digu zer diren “Txaleko horiak”; Frantziar gobernuak hartutako neurriek (fiskaletateari dagozkionak ere bai tartean) itotako langile klasearen espresio indartsu bat, alegia.

Azken neurria ez da politikariek publikoki eta ofizialki hartutako neurri bat. Kutsadura gehien sortzen duen garraioa hegazkina dela jakina da. Horren harira hainbat mugimendu sortu dira hegazkinak erabiltzeari boikota egitea eskatzeko. Aireportu batean izan den edonork ikusi du hegazkina erabiltzen duten ehuneko handi bat gorbatadun jendea izan ohi dela, egun bateko joan-etorriak egiten dituztenak hegazkinez, negozio gizonen ohiko profila, nolabait esateko. Aitzitik, hegazkinen aurkako mugimenduek indarra hartu duten honetan mass mediek Ryanair hegazkin konpainiaren aurkako kanpaina abiatu dute. “Ikatz berria” deitzen diote jada, CO2 gehien isurtzen duen hegazkin konpainia delako; ez dute azaltzen, ordea, egiten dituen hegaldi kopuruak eragina duela horretan, eta proportzioan ez dela horren kutsakorra beste zenbait konpainiekin alderatuta. Ryanair, hain zuzen ere, prezio baxuengatik da famatua, ez da beste hainbat konpainia bezain erosoa, baina aurrekontu handirik gabeko bidaiarientzat oso egokia da. Ez da negozio gizonen profilak erabili ohi duen hegazkin konpainia, klase baxuenek oso noizean behin egingo dituzten oporreterako garraioa baizik. Eta “kasualitatea”, konpainia horren gainera bideratu nahi izan dute fokua hedabideek. Eta ez, ez naiz hegazkin konpainia bat defendatzen hasiko, baina sistemak bere aurkako mugimenduak nola manipulatzen dituzten ikusteko adibide ona da. Urtean behin hegazkina hartuko duen gizajoak izan dezala kontzientzian karga, eta astero darabilen negozio gizonak segi dezala bere jardunean lasai.

Klima aldaketaren aurkako borroka bere baitan asimilatu eta langileen bizi-baldintzak estutzeko ari da erabiltzen sistema. Arazoa sortu ez dutenek ordaintzen dute ondorioa. Eta arazoak, aldiz, bere horretan dirau. Egungo ekoizpen modua bera da natur baliabideak modu basatian ustiatzen dituena, zaborra egunero tonaka sortzen duena, kutsadura neurrigabea sortzen duten enpresengan sustengatzen dena, erregai kopuru itzelak derrigorrezko egiten dituena… Beste hainbat gaitzen jatorria izateaz gain, klima aldaketaren eragile nagusia, alegia.

Alferrik nekatuko dira ostiralero greba egiten duten ikasleak, hegazkinen aurkako mugimenduak eta Greta Thunberg bera politikariei klima aldaketaren aurkako neurriak eskatzen. Ekoizpen modu kapitalista da errotik ebaki beharrekoa, berezkoa eta beharrezkoa baitu kutsadura.

Azken zuhaitza mozten dugunean konturatuko gara,

azken ibaia guztiz lehortzean,

itsasoa arrain gabe geratzen denean,

orduan konturatuko gara

dirua ezin dela jan

Aurrerapenaren izenean (Never Surrender)

Trantsizioa

“Eso desean los que viven estos tiempos, pero no les toca a ellos decidir. Tan solo podemos decidir qué hacer con el tiempo que se nos ha dado”  Gandalf

Baldintza objektiboez ohartuta, geure buruak eraldatzera behartuak. Trantsizio bat bizitzea tokatu zaigu. Metamorfosia. Kapitalismoaren dekadentziak barrena erre eta usteltzen digu eta, hartu dugu erabakia. Bide berriak urratzen hastera zapalduok dugulako zilegia. Nahiz eta bidean erori daudelako harri pila, berriro altxatzen gera gu borrokarako grinaz.

Batzuk saiatu dira gu ikusezin bilakatzen, zokoratzen, hitzik gabe uzten. Beste batzuek gezurrak erabili dituzte, inoiz izan ez garen mamu bezala plazaratu nahi izan gaituzte. Zer esanik ez, jai dute. 

Ezina, ordea, ekinez egina. Teoria eta praktika uztartuz, geureganatuz praxia. Umiltasunez baina kontzientziaz, oroimenean dauzkagulako herri honek eman dituen seme-alaba borrokalariak. Autogestioa ardatz, elkartasuna praktikara eramanez eta ametsak materia bilakatzen auzolanaz.  Gutxinaka baina etenik gabe, apurka apurka gorpuztuz goaz batzuentzat utopia eta besteentzat amets gaizto den amets zahar berria. Helburu zaharrak, bide berriak.  Berandu baino lehen ernalduko dira iraultzaren haziak.

Trantsizioa gorabeheratsua da, gazi gozoa. Gogorra batzuetan, pozgarria besteetan. Baina ezinbestekoa historiaren irakaspenetan.  Bide hau partekatzen duenak ongi daki zertaz nabilen hizketan.  Kolpeak kolpe, erasoak eraso, gaurkoan bihotzez eskerrak eman nahi dizkizuet babesgune zareten adiskide, burkide, norbanako.  Zuek gabe ezinezko izango zelako.

Harrika

Diziplina eta askatasuna


Mugimendu bati atxikitzeak antolatzen diren gertakarien ardura beregain hartzea esan nahi du, gertakarien beraien egile zuzena bihurtzea. Gazte mugimendu sozialistan sartzen den gazte batek independentzia eta askatasun ekintza bat egiten du. Diziplinatzea independente eta libre egitea da. Ura ur purua eta librea da ibai eta erreka ertzetatik isurtzen denean, ez kaotikoki dispertsatuta lurrean edo bakandurik barreiatuta atmosferan dagoenean. Horrela, diziplina politiko bat jarraitzen ez duena gas egoerako edo zikindutako materia da elementu arraroen eraginez: beraz, alferrikakoa eta mingarria da. Diziplina politikoak lizunkeria horiek garbitzen ditu eta arimari bere sendotasunik onena ematen dio, bizitzari helburu bat ematen dio, helburu hori gabe bizitzeak zentzurik ez lukeelako. Klase esklabutzaren zamak pisatzen dion gazte proletario orok askatasunerako lehen ekintza egin behar du, etxetik gertuen geratzen zaion gazte sozialisten talde batean sartuz.

(Antonio Gramsci, La Città Futuran, 1917ko otsailaren 2an)

Agnés Varda

Pasa den ostiralean, martxoaren 29an, Agnès Varda zinemagilea hil zen. Godard bezalako izenen ondoan ez da agian oso ezaguna, neuk ere ez dut bere lana gehiegi ezagutzen. Beraz, ez gara hemen bere lanak zerrendatzen edo bere jardun artistikoaren errepaso bat egiten hasiko. Hala ere oso lan interesgarriak ditu eta hauek gogora ekartzeko eta ezagutarazteko tarte bat hartzeak merezi du.

Dena dela, eta besteak beste, egun hauetan bere heriotzaren inguruan atera diren hainbat eta hainbat artikulu eta albisteetako batean honako hau aurkitu dudalako dakarkit bere izena gogora:

Ante la pregunta del periodista ¿Si tuviera que destacar algo de su carrera que sería? Ella contestó: “Que nunca he rodado historias burguesas. He preferido dedicarme a retratar estibadores, espigadores, pescadores, ocupas, obreros, gente que no tiene poder. Yo veo a un obrero que dice, “mañana me retiro y siento que estoy al borde de un precipicio”, y eso es muy emotivo. Y siento que a lo largo de mi carrera he tratado de decir a las mujeres: “Salid de las cocinas, haceos con las herramientas para cambiar la sociedad”. Estoy contenta. Antonio Gramsci dijo que cuando se mira el mundo solo se puede ser pesimista, pero cuando se pasa a la acción solo se puede ser optimista. Estoy de acuerdo.

Dirudienez Vardak argi zuen kulturak eta arteak ezin zutela munduari begira egon, akzioa beharrezkoa dela ikusten den hura aldatzeko. Baina askotan akzioa zer den zehazterako orduan aurkitzen ditugu arazoak eta mugak.

Kulturak funtzio politikoa izateko eduki politiko zehatzak izan behar ditu? Ez dut uste. Kultura berri bat sortzeaz ari garenean, kontzientziaz ari gara. Norberak bere bizi baldintza eta kondizio materialen kontzientzia erreala izateaz. Hau da, produkzio kulturalak berau egiten eta kontsumitzen duten subjektuen bizi esperientzien espresio izan behar dute. Ez gara ari soilik funtzio ideologiko argi bat betetzen duten produktuez baizik logika horren baitan kokatzen diren hainbat eta hainbat espresio sensible berreskuratu eta erdigunean jarri behar direla uste dugu. Emantzipazio prozesu batean produkzio kulturalak izan behar duen forma zehaztetik oso urrun gaude oraindik. Baina, horrek ez du esan nahi bide horretan dauden gauza batzuk ezin ditzakegunik aldatu, dudan jarri eta beste hainbat berreskuratu.

Horregatik, kulturak prozesu sozial osoan betetzen duen funtzioa kritikatzen ez den bitartean, produkzio kulturalari egiten zaion kritika oro partziala eta sitomatikoa izango da. Joera handia dugu kritikak esparru subjetibora eramateko, eta hauek gustuaren auzian agortzen dira. Baina eztabaida ez dugu forma eta edukian zentratu behar, baizik produkzio kultural horrek ze funtziori erantzuten dion eta mundua ze terminotan espresatzen duen aztertu behar dugulakoan gaude.

Nahi baino zehaztasun gutxiagorekin egindako artikulua da gaurkoa, hurrengoetan jarraituko dugu ideia hauek lantzen eta garatzen.

Hemen bere lan oso interesgarri batzuk:

Tok-tok

Baita gaztiek! Gaurkuen zorotasunen inguruen hitzeingoizuet. Hau definiukoet analisi zientifiko batek euki berko luken zehaztasunik gabe ( Eztalako nere intentziyue hori ) baño intentziyo osoz.

Zorotasune anomalia moduen ezautzea, normalidade egoera bat zalantzan jartzeko gai dan izaera ( O jarrera errepikakor ) bezela definiu leike. Zorotasune persona bati atxikitzeiou normalea, pertsona partikular bat da zorue. Zorotasunek, anomaliye danez, ingurunien rekonozidue izeteko baliyo du. Artalde txuriyen ardi beltza errez antzematea.

  Ardi beltza diferentie da ta gaur egun diferentie izetie “guay”-e da. Bakoitzek diferentie izen nahi  du artaldetik distingiu ahal izeteko ta iraultzailetasun kontzepziyo abstraktu, erromantiko, zein indibidualistien bidez boteriei nolabait aurre iteiola pentsau ahal izeteko.

  Honen adibide die astero pertsona diferente batekin liatzeienak ( Konpromisue nolabaiteko kate moduen ulertuta ) , iye egunero mozkortzeana rutiniekin hausteko ( Hau re nolabaiteko kate moduen ulertuta ) o esateuna pertsona danak nazkie emateiobela.

    Guzti hauek badakebe boterien kontzepziyo abstraktu ta borroso bat (katien bidez irudika nahi izen detena ) ta  honen kontra iten saiatzeie nolabait, bizitza diferente baten aldeko hautue iñez.

  Eztaket intentziyoik esateko Iñoi ze in ber dun bean biziyekin, bakarrik azaldu naet jarrera o izaera hauek eztakebela orden soziala iraultzeko iñongo asmoik ta ezta  efektibidadeik e. Eztie konturatzen normaletik urruntzeko nahi hortan danak desbedin bilaka diela , asi ke, zentzu baten, berdiñ. Kapaz gea horreatik, gu, kategori baten azpiyen kokatzeko guzti hauek, “zorotasun inidibidualista” kategoriyen azpiyen, por ejemplo.

  Jarrera hauek langileriyen atomizaziyue dakebe ondoriyo. Kapitalai zenbat komeni zakon hau ebidentie da. Ardi beltz bakar bat ezta kapaz artzaiei kontra in ahal izeteko, ezta beste ardiyen liberaziyue lortu ahal izeteko re. Ardi belltzak ezpau liberaziyo horrekin amesten kapazidade hori oaindik eta ahulo da.

  Eraiki dezagun, beraz, zorotasun kolektibo bat, kapitalismuek inposautako harremantzeko eredue konbatitzeuna elkartasunen bidez. Traszendiu dezagun zorotasune harremantzeko eredu hauek hegemoniko bihurtuiez, bihurtu gaitezen patología kolektibo!

   Ugaldu daitezela langilion kontrolpeko guniek zein gure arteko sariek, ikutu dezagun eskuekin iraultzie, materiyen autorrealizaziyuen parte baño askoz gehio ez gea ta, dana lortu nahi deunak aldi berien!

Urratsak

Kafe bat eta dezentez gehiago hartu dituzte azken aldiz Kontu Lepon idatzi zutenetik. Hilabeteotan gutxi ibili dira zerutik urrun, lainoen azpitik, lurrean etzanda izar handiak ikusten saiatzen diren gizagalduen tabernan. Azken boladan ez dituzte ikusi barruan erre egiten duten eta kanpoan beti ongi etorriak ez diren hitzen eszenatokian. Baina Kontu Lepo dituzte esateko eta pentsatzeko, eta ez dira geldirik egoteko sortu.

Historian zehar ereindako borroketatik iraultza noiz loratuko zain daude, baina egunero zaintzen dute etxe barruko lorategia, zain egotea aski ez dela sinetsita. Ez zementu, ez pareta… haientzat mugarik ez da. Sistema kapitalistaren jazarpenak itzalitako argiek sua piztuko dutela diote, eta oroimena eta borroka eskutik doazela pentsatzen dute; oroimena delitua ez dela eta hitzek eta ekintzek elkar behar dutela. Langile boterea elkartasunez eraikitzeko oinarriak jarri dituzte, eta borroka komunitatea altxatu dute sozialismoaren zoruan. Ametsak piztu eta helburuak puztu dituzte, proletargo iraultzailea esnatzea eta hauspotzea xede. Dominazio burgesaren zapalkuntza forma oro gainditzeko grinak elkartu ditu, eta klase batasuna gorpuzteko ekuazio zuzenaren bila dabiltza. Jabetza zaindari zapaltzaileen oldarraldi basatiak utzitako panorama desertiko arrakalatuan ireki dituzte arrakalak, eta hor dabiltza, hari meharretik dindilizka. Aurrean dute sistema kapitalistaren dekadentzia, eta hark sustatutako diru-dependentzia. Baina pixkanaka hedatzen doa harreman komunisten esentzia. Jabetu dira norbanakokeriaren eta lekuan lekukokeriaren gezur huraz, eta hausnartu dute antolakuntza ereduen mugaz. Harreman kolektiboen aldeko hautua egin dute, krisi kapitalistaren kausa ekonomikoa den arren, krisiaren ondorioak sozialak direla jakitun. Horregatik ikusten dute garrantzitsua dela elkartasunean oinarrituko diren harreman kolektiboak eraikitzea eta horiek gorpuzteko espazioak irabaztea. Langileen kontrolpeko txoko izango direnak okupatzea eta zaintzea.

Ezin izan dute haginpean egon, baina itzalpean egoteko aukera hor dute beti, edo bestela, burdin hesiaz babestutako gerizan. Ia-ia gorantz eror daitezke, baina hankak lurrin mantentzen dituzten bitartean. Eztena ere badelako, egurre atera nahi dute, eta dagoeneko hasi dira autodefentsa sareak ehuntzen, borroka garaia dela jakitun. Bestelako harreman ereduak hazteko lanean dihardute, itaiaz baliatu bitartean. Langileen gedarra zabaldu nahi dute, eta ahotsa eman nahi diete krisiaren seme-alabei, bateginez. Mundu berri bat desio dute, eta ez berria erdizka.

Bide onetik dabiltza.

Gipuzkoako eskualdetatik etorritako kideen elkartasuna jaso dugu gaurko auzolanean

Sarrera zaharrak

© 2019 Kontu Lepo