Author: Kontu Lepo (1 garren horria 7 -etik)

Kontsideraziyo batzuk Esklabatako asuntun gañin, ta konparaziyo bat zapatismuekin

(Kolaboraziyue: Ogrue)

Azpeitiko ezker instituzionala Esblabatako okupaziyo ta proiektu sozialan kontra azaltzeanin, pentsau berko luke, logika berdiñei segiuiez, zapatismun kontra eon berko lukela.

Azpeitiko Udalak proiektu bat emen dauke Esklabatan, ta horreatik daude “Krisiyen seme alaban” asuntun kontra. Ta “batzuk bakarrik” gune hori erabiltzie ez emen da bidezkue. Chiapas ta Lacandonan antzeko zeoze gertatzea. Mexikoko gobernuek proiektuek dauzke han, garapen ekonomikuekin lotuteko proiektu batzuk. Aldi berin, mugimendu politiko-indigena batek eremu autonomo bat sortu du toki hortan bertan, logika kapitalistatik kanpo eongo litzekena. Mexikoko gobernuek eta mexikar hiritar “normalak” esatie daukebe: “zeatik hoyek hor? zeatik hoyentzat bakarrik? Nik e eingo nuke han nere etxe koxkorra ta han bizi: iruitze zat eskubide berdiñe dauketela Mexikoko herritar bezela! Mexikar danak gea berdiñek estauentzat”.

Esangoebe proiektu hoyek “txarrak” diela, eta Azpeitiko ezker instituzionalak Esklabatan daukena (barnetegiye?) ona dala. Esklabatako proiektu ofiziala herriko eskubiyek ein balu… eztakigu ze jarrera hartuko zeben oin udala kudeatzebenak, igual eongo zien “okupan alde”, auskalo.
Neri iruitze zat mugimendu politiko instituzionalizauek (boterea/kudeaketa alleatzeienak) urrutikuen ta aspaldikuen alde azaltzeko joerie eukitzebela, baño momentukuen ta bertakuen kontra eoteiela.

Adibidiek: oin dala hamarkada batzutako herriko “autonomo antikapitalisten” omenaldire jun ta oingo proiektu autogestionau antikapitalistien kontra azaldu. Ta gaur astintzen ai geana: beste kontinente bateko “gune autonomo” baten alde eon, ta bertakuen kontra eon ta eiñ.

Pasaiako sarraskia, 1984-2019

35 urte igaro dira 1984ko martxoaren 22an Pasaiako badian Komando Autonomoetako (KAA) lau kide guardia zibilak akabatu zituenetik. Horietatik bi azpeitiarrak ziren, Kurro eta Pelitxo. Testuinguru politiko bizian jasan ziren gertaera hauek; talde armatu iraultzaileen presentzia nabarmena zen Euskal Herrian, eta mugimendu sozial eta politiko erraldoi hau geldiarazteko estrategiak ere martxan zeuden Estatu espainoleko erabakigune nagusietan. Felipe Gonzalez, Alfonso Guerra eta abarren gobernu garaian aurkitzen gara, GAL eta guda zikinaren urteetan.

1978ko konstituzioak argi uzten zituen bere barne irizpideak. Bestela esateko, irizpide hauetatik kanpo lerratzen zen oro inkonstituzionala eta ilegala bihurtzen zen. Euskal Herriko mugimendu politiko iraultzaile guztiek apurketa suposatzen zuten 78ko erregimenarekin, jabetza eta akumulazio pribatuan oinarritzen zen lege sistemaren aurrean sozialismoaren hautua aktiboki bere eginez eta Espainiaren zatiezintasunaren ordez autodeterminazio eskubidea eta independentzia aktiboa gauzatzen baitzuten. Programa politiko honek ezintasun nabarmenak zituen estatuen barne politiken araudietan txertatzeko, Euskal Herriko mugimendu iraultzaileek Estatu espainolak politikari ezartzen zizkion mugak etengabe
gainditzen baitzituen. Era berean, 78ko konstituzioaren irabazlea zen (eta mantentzen den, noski) bloke oligarkikoak programa politiko honen gauzapena legalki zein ilegalki erreprimitzen zuen, guztiz bateraezina baitzen geopolitikan Estatu espainolari ezarritako akumulazio ardurekin zein barne- politikarekin. Egun ikus dezakegu nola marko konstituzionala
ezkerretik gainditzen duen mugimendu politiko oro sistematikoki erreprimitua den, eta nola ez den berdina gertatzen Europar Batasunetik exijitzen diren aldaketa konstituzionalekin.

Gure partetik, memoria ariketa bizia egitea dagokigu komunismoan gizartea antolatzeko modu etiko, arrazional eta justu bat aurkitzen dugunon artean. Historiaren amaiera ez da gauzatu, eta mendebaldeko gizartean proletarioa biderkatzen ari den honetan independentziaren eta sozialismoaren zehar lerroak egungo testuingurua ekartzea dagokigu. Langileon kontzientzia iraultzailea minduta eta ia desagertuta ageri zaigu, porrot lazgarrien ondorioz zauritua eta lan dinamiken eraginez zatitua. Konbentzimendua dugu ordea subjektuak eraiki egiten direla, diskurtsoetatik haratago. Programa politikoen arrazionaltasunak gizartearen barne dinamikei erantzuten die, eta egun gizartearen deskonposizio fenomeno baten hasierako uneetan aurkitzen gara. Bidea bere osotasunean egiteko dago, beraz.
Elkartasuna gizartearen oinarri etikoa izango den eta harreman komunitarioek gorpuztuko duten Euskal Herriaren aldeko apustua egin dugunok ezinbestean gure borroka historikoaren partaide izan direnen memoria bizitzea dagokigu. Honenbestez, Pasaiako Sarraskian erail zituzten borrokalarien memoria gure egiten dugu eta apustu historikoa partekatzen, Euskal Herriaren askatasunaren aldeko eta kapitalismoaren aurkako lema.

Amaitzeko, behar- beharrezkoak iruditzen zaizkigu urte luze hauetan martxoaren 22ko zein hurrengo egunetako gertakariak argitzeko egin diren lan nekaezinak, bai eta urtero gudari hauen omenez antolatu diren dinamikak. Bat egiten dugu, beraz, hurrengo egunetarako antolatutako ekintzekin.

Gutako asko Hernaniko Kontrakantxa gaztetxean gaude, Gipuzkoako Gaztetxe eta Gazte Asanbladen Topaketetan. Horrenbestez, ezingo dugu Azpeitiko ekintzetara edo omenaldietara joan, baina horren jakitun, keinu hau egin nahi izan dugu.

Batu grebara! Batu iraultzara!

“Proletargoaren iraultza da eskolarik hoberena. 
Historia da huts egiten ez duen irakasle bakarra“.

Rosa Luxemburg.

Gaur egungo sistema kapitalistaren koiunturan, aurrera begira lanean eta borrokan jarraitzeko ezinbestekoa da atzera begira jartzea. Emakumeek era guztietako jazarpenak jasan izan dituzte historian zehar. Emakumea subjektu zapaldua izan da historikoki. Zailtasunen aurrean beti erakutsi du borrokarako grina, iraultzarako indarra eta gaitasuna.

Martxoaren 8a emakume langileon borrokei oso lotuta dago. Emakumeak lan merkatura sartu ziren unetik bertatik jasan behar izan zituzten lan baldintza prekarioak. Jazarpen horiek salatzeko eta beren eskubide politikoak eta ekonomikoak aldarrikatzeko deitu zituzten mobilizazioek emakume langileen askapen borrokaren historia markatu dute. Horren erakusle dira, 1911ko New Yorkeko sutearen osteko mobilizazioak, Errusiako emakume langileen protestak 1917an, Lawrenceko 1912ko ‘Pan y rosas’ izeneko mugimendua, ehungintzan aritzen ziren emakumeen mobilizazioak, Bartzelona eta Hernani, kasu. Protesta eta borroka horiek guztiak irakaspenak dira guretzat. Horregatik, ozen diogu: martxoaren 8an ez dugu ezer ospatzeko! Historiak erakutsi digu martxoaren 8a borrokarako eta kalera ateratzeko egun bat izan dela, eta gu, aurtengo greban ere, horretan berresten gara.

Argi daukagu dominazio kapitalistak ekonomiaren eta produkzioaren esfera gainditzen duela eta gure bizitzako esparru guztietan eragiten duela, gure gorputzak ordenatuz eta kategorizatuz. Bere dominazio forma guztiak naturalizatuz eta gure bizitzen gaineko kontrola kenduz. Horrela, gure bizitzetako esparru guztiak ideologia dominatzailearen terminoetan eta bere interesen arabera ordenatzen dira. Horren barnean sartzen dira emakume langilea behin eta berriro zapaltzeko sortutako instituzio eta egitura guztiak: familia egitura nuklearra, lanaren banaketa sexuala, zaintza lanen ‘feminizazioa’, gure gorputzen sexualizazio basatia, indarkeria estrukturala, haurdunaldiaren merkantilizazioa, soldata arrakala, genero sistema binarioa…

Kapitalismoak sostengatzeko eta sistema birproduzitzen jarraitzeko –kapitala metatzen jarraitzeko–, beharrezkoa du langile klasearen erreprodukzioak bere baitan sortzen dituen zaintza lanei erantzutea. Azken finean, produkzioaren esferan egiten den lana sostengatzeko beharrezkoa da egunero jatea, haurrak eta adinekoak zaintzea, arropa garbitzea… Eta lan horiek guztiak norbaitek egin behar ditu. Gaur egun, baliabide ekonomikorik ez duten emakumeek beren gain hartzen dituzte zaintza lanak. Aldiz, azken urteotan garatzen eta zabaltzen ari den zaintza eredua emakume migranteen esplotazio basatian nahiz guztiz ‘feminizatua’ dagoen sektore honen lan baldintza prekarioagoetan oinarritzen da –-azken hilabeteetan erresidentzietan egiten ari diren grebek erakutsi diguten bezala–. Merkantilizazio honekin amaitzeko, beharrezkoa da zaintza lanen berrantolaketa soziala, esplotazioan oinarrituriko produkzio eredu honekin amaitzea eta elkartasunean oinarrituko diren harreman sozialak eraikiz zaintza lanak kolektibizatzea.

Beraz, kapitalismoak aldarri feministak edukiz hustu dituen garaiotan (Inditexen ‘feminismoa’ kasu) martxoaren 8a aldarriz betetzea tokatzen zaigu. Egun horren atarian ezin ditugu aipatu gabe utzi egunero egunero kalean, etxean nahiz lantokietan  emakume langileon eskubideen eta askatasunaren alde borrokan ari diren emakume guzti horiek. Askatasunaren eta emantzipazioaren borroka ezin dugu bereizi gizartearen eta gure arteko harreman sozialen eraldaketatik. Egunero dagokigu borrokatzea, feminismo aldarriak kalera ateratzea, gure militantzia esparruetan borroka honi behar duen garrantzia ematea, gure eskubideen defentsan lan egitea, indarkeriaren aurka autodefentsa antolatzea…

Horregatik, martxoaren 8ko greban gu ere kalera aterako gara. Era berean, dei egiten dugu Azpeitiko eta tokian tokiko mobilizazioetan eta prestatutako ekintzetan parte hartzera, eta zapalduon aldarriak lau haizetara zabaltzera.

Batu eguneroko borrokara! Batu iraultzara!

Kalean ikusiko dugu elkar!

Martxoak 3: kontzientziaz, independentziaz eta borrokaren memoriaz

1976ko martxoaren 3a. Pedro Mari Martinez, Francisco Aznar, Romualdo Barroso, José Castillo eta Bienvenido Pereda erailak dira polizia frankistaren eskuetan, eta beste ehundaka langile balaz zaurituak Gasteizko Zaramaga auzoan. Gasteizko Langileriak bi hilabetetako borrokaldia odolez itzaltzeko oldarraldi basatia bizi izan zuen, Martin Villa eta Manuel Fragaren agindupean, martxoaren 3ko greba hartan.

2019ko Martxoaren 3 honetan, gertakari latz haien inguruko hausnarketak egitea dagokio Euskal Herriko Langile Mugimenduari. Zentzu honetan, Kontu Lepo ere bere alea jartzera dator.

Oroimenaz ari garenean, ez gara soilik erailen eta zaurituen memoria historikoa bizirik mantentzeaz ari. Beren bizitza gainontzekoen bizi baldintzak hobetzeko borrokan utzi duten langile guztien aldeko miresmena, ozen eta harrotasunez aldarrikatzen dugu, noski. Baina honez gain, hausnarketak badu bigarren dimentsio bat; gertakari historiko haien testuinguruaren berezigarritasunak aztertu beharrean gara, gaur bizi dugun testuinguruarekiko dituzten antzekotasunak azalera ateratzeko. Modu honetan soilik ikas daitekeelako borrokaren historia.

Gure herriko, zein munduko historia garaikidearen liburuko orriak idazteko erabili den tinta gorria, ez zen Zaramagan soilik isuri, eta are gutxiago han agortu. Bere egoeraren kontzientzia duen, eta ondorioz bere beharrei erantzuteko antolatzen den langileriak, beti aurkitu baitu aurrean kapitalaren instituzio politikoen ofentsiba basatia. Izan ere, klase borrokak kontrakotasun maila gorena hartzen duenean, ura bezain garden ageri da etengabe talkan aurkitzen diren bi subjektuen arteko gatazka politikoa.

Honekin zer esan nahi den? Bada, langileriak, independentzia politikoz edo bere ekinbide propioz sortu dituen borroka molde eta instituzioak taularatzen dituenean, langile boterea gorpuztu eta taularatzen duela. Honela, menderatzaileen boterea edo botere burgesa garaituko duen iraultzaren ernamuina xake taulan jartzean, ekinbide horrek berak, erakusten dio langileriaren etsai politikoari, burgesiari, bere boterearen muga.

Zentzu honetan, Gasteizko Greba egun beltz hartako gertakarietan soilik pausatzeak, bigarren hausnarketak gordetzen duen potentzia politiko guztia ukatzea suposatuko ligukelako, osorik helduko diogu errelatoari. Ez da beraz, martxoak 3 diogunean, egun soil bat aldarrikatzen dena, egun hartan Polizia Frankistak xehetu nahi izan zuena, langile independentziaren gaitasun politikoa bera izan baitzen.

Zehazki, Gasteizko langileek Frankismoaren urte latz haietan zehar bizi zituzten baldintza penagarrien aurrean gauzaturiko hamaika borrokatan, hau da, praktikan, euren egoerari eta baldintzei modu eraginkorrean erantzuteko beharrezko kontzientzia hartu zuten, esperientzia zehatzetako irakaspenen emaitza gisa. Irakaspenak, bai, eta ez nolanahikoak.

Hasteko, Gasteizko langileriak, ordurarteko borroketan, euren eta kapitalaren instituzio ezberdinen artean bitartekari gisa aritu ziren sindikatu eta alderdiak alde batera utzi, eta euren instituzio propioekin ordezkatu zituzten, “botere guztia asanbladara!” aldarriaren atzean batuz. Langileriak bere erabakien berme bakartzat bere burua ulertu zuen beraz, borrokak piztutako kontzientzia borrokaren lehen lerroan kokatuz.

Lema honek ondo agertzen du garai hartan Arabako hiriburuan bizi zen testuingurua: egunero izaten zen asanbladarik fabriketan, asanblada orokorrak astean bitan… Asanblada zen langileen erabaki marko, eta beraz, boteregune politiko. Fragak azalduko zuen bezala, asanblada hauek Soviet txikiak ziren eta beraz, zapaldu egin behar ziren.

Une historiko honetan, idependentzia politikoaren adierazpide hauek erakutsiko zuten borrokaren indarra biderkatzeko gauzatu beharreko jardunaren norabidea. Lanpostuetako gatazketan erein zen hazia, izugarrizko abiaduraz, langile guztien, hots, etxekoandre, ikasle, jubilatu, dendari eta abarren borroka bihurtu zen. Independentzia politikoa, elkartasuna eta borroka batasuna, praktikan gorpuztuta.

Baldintza hauetan iritsiko zen 1976ko Martxoaren 3a. Burgesiaren boterea kontrajartzen zuten indarrak kalean, klase borrokak dimentsio gorena, eta beraz, dimentsio gordinena hartuko zuen.“Demokrazia” eta “trantsizioa” bolo bolo zebiltzan garai haietan.

Lehenik tiro hotsez ixildu zituzten batzuk, eta atzetik etorri zen atxilotu uholdearekin ixildu zituzten oraindik bizirik geratzen zirenak. Ehundaka ziren martxoaren 3tik aurrera atxilotzen joan ziren langileak. Biolentzia politikoa, klase borroka, etsaiaren anikilazioa.

Ez al zen beraz, erreforma demokratikorik izan? Noski baietz; eta horixe da erreforma demokratikoaren edukia. Bortxakeria politikoa, odola, heriotza, dominazioa eta zapalkuntza, burgesiak langileriaren bizitzarekiko duen aginte gaitasuna antolatzeko beste modu bat. Izan ere, Demokrazia, Faxismoa bezala, burgesiaren antolaketa politikoaren forma bat, maskara bat, katamalo bat besterik ez da. Karetaren atzean ordea, beti ageri da aurpegi bera. “Trantsizio demokratikoekin”; ezin dira klase antagonismoak ezabatu, bai ordea areagotu.

Fusila langileen muturrean ipinita ezarri zen demokrazia burgesa eta fusilen indarrez mantentzen da gaur egun. Burgesiak duen guztiarekin eta unitarioki, hau da, klase batasunez, erasotzen du bere boterea zalantzan jartzen duen langile mugimenduaren edozein adierazpide. Gasteizkoa horren adibide garbia dugu. Hau ez aurreikustea eta zentzu honetan inozoegiak izatea izan zen seguruenik langile mugimendu eredugarri hark egin zuen akatsik larriena eta garestia izan zen akatsaren ordaina.

Behin betiko zapaldu nahi izan zuten mugimendu hark ordea, gaurko langileon oroimenean gogor erroturik dirau eta garaipenerako gako garrantzitsuak utzi ditu zapalduon memorian. Langileriaren independentzia politikoa, erabakietan parte hartze zuzena eta klase batasuna garaipenerako premisa gisara.

Badatoz ‘Oroimena Ez Da Delitua!’ jardunaldiak

Lehengo urtean Errepresioaren Aurkako Eguna antolatu zen gure eskualdean lehen aldiz Altsasuko eta Oreretako gazteen kasuak zirela eta.

Aurten, horrelako ekimenak antolatzeko arrazoiak deuseztatzetik urrun, eskualdeko kide bat Audientzia Nazionalerako deiaren zain daukagu ekainean atxilotua izan ostean. Gasteizen Gudari egunean gudariei gorazarre egitea eta biktimak iraintzea egoztearen aitzakiapean eman zuten atxiloketa hau, Galdakaoko eta Etxarri-Aranatzeko beste bi kiderekin batera atxilotu zuten. Argi ikusten da Euskal Herriko gatazka politikoaren aurrean euren errelatoa inposatzen jarraitzen dutela, zapaltzaileen aurka egindako borrokak desitxuratuz.

Izan ere, Estatu Burgesak hainbat errepresio forma erabiltzen ditu bere ordena zalantzan jartzen saiatzen den ororen aurka, kontrol sozialaren, karga polizialen, isunen eta beste hainbat mekanismoren bidez.

Honen aurrean, historiaren irakurketa propioa garatzea eta sistema kapitalistaren aurkako borrokan jarraitzea dagokigu. Horregatik aldarrikatzen dugu errepresioaren aurrean dugun antolatzeko beharra eta kolpeak jasaten ditugunen arteko elkartasuna. Honela soilik lortuko baitugu langile klaseko kideon aurka egiten dituzten erasoak gelditzea.

Hau esanda, Oroimena Ez Da Delitua! lelopean antolatu ditugun ekimenetan parte hartzeko deia luzatu nahi dizuegu. Garaitu nahi gaituzten arren, lanean jarraituko dugulako zapalduon aldeko borrokan.

Jardunaldietan irabazitako dirua iaz atxilotu zuten eta epaiketaren zain dagoen Zestoako kidearen gastu ekonomikoei aurre egiteko izango da. 

OROIMENA EZ DA DELITUA!
ERREPRESIOAREN AURREAN,
ANTOLAKUNTZA ETA BORROKA!

Oier Gomezen heriotzaren aurrean

Lehenik eta behin, gure babes eta elkartasun osoa adierazi nahi genieke Oier Gomezen Gasteizko militante iraultzaile eta preso politiko ohiaren senide eta gertukoei; bere heriotzaren berri izan dugunetik egun batzuk pasa badira ere. Era berean, dei egiten dugu ondorengo egunetan bere oroimenez egingo diren ekitaldi politiko guztietan parte hartzera. Bereziki larunbatean Gasteizen egingo den manifestaziora bertaratzearen garrantzia azpimarratu nahi dugu.

Oier Gomez Euskal Herriko iraultza sozialistaren borrokara lotua egon zen gazte-gaztetatik. Borroka horren ondorioz hainbatetan sufritu behar izan zuen kartzela, beste milaka kidek pairatu zuten bezala. Oier 2011n espetxeratu zuten azkenengoz, Frantzian. Oraindik preso dirauen Itziar Moreno bilbotarrarekin batera atxilotu zuten. Orain dela bost urte -espetxean zela- minbizia atzeman zioten Oierri, eta azken urte eta erdia Baionan eman du Hego Euskal Herrira itzuli ezinik, sufrimendu handiak pasata.

Estatu Frantsesak preso daudenekiko duen jarrera irmoki salagarria iruditzen zaigu. Izan ere, behin eta berriro eskubide unibertsalez eta askatasunaz mintzatzen diren agintari frantziar horiek dira kartzelan gaixotasuna, dispertsioa, presoen arteko sakabanaketa eta orotariko diziplina teknikak erabiltzen eta sustatzen dituztenak. Errepresio teknika politiko horiek bikain kontrolatzen dituzte, eta, gainera, gaitasuna dute aurpegi “goxoa” erakusteko beharrezko dutenean; ez gaitezen engainuetan erori. Memoria egiten jarraitzea ezinbestekoa da zapalduontzat, eta gure ikuspegitik politikak iraganarekiko ikuspegi zintzoa behar du izan, ezinbestean.

Oierrek denbora luzea eman zuen espetxean, minbizia jasaten. Gaixotasuna atzeman ziotenetik hiru urtera atera zuten. Agintari frantsesek ondotxo zekiten kostu politiko handiagoak suposatzen zizkiela Oier espetxe barruan hiltzeak espetxetik kanpo hiltzeak baino. Beraz, gure iritziz, horrelako neurri ankerrak ez ditugu giza eskubideen betekizunaren arabera ulertu behar, baizik eta kalkulu politiko huts baten ikuspegitik.

Oierrek argi defendatzen zuen presorik gabeko Euskal Herri bat lortzeko modu bakarra prozesu independentista eta sozialista abian jartzea zela, eta dela, zeina ezinezko zaigun etsaia identifikatu eta garaitu ezean. Oierren borrokak lekukoa izan dezan jarrai dezagun molde berrien bidez borrokan, iparrorratza galtzen utzi gabe. Presoak kalera, amnistia osoa.

Agur eta ohore Oier!

Egilea: Azpeitiko gazte batzuk.

Bi gaztetxe, borroka bakarra!

Urte zaharrari agurra, urte berriari egurra. 2019a hasi berri eta egurra egurraren atzetik eman beharrean gaude. Oasi kapitalista honetan badira miseriak, eta miseria kapitalista guzti horrekin hasi izan behar genuen urtea. Errealitate gordin horren esku hartzean, oztopoak dira nagusi, eta gure eguneroko biziak baldintzatuta aurkitzen dira esku hartze horretan. Horregatik, garrantzitsua da gure guneen autodefentsa ematea, errealitatea eraldatzeko espazioak izatetik harago, gure espazioak direlako. Hau da, gure gaztetxeen aldarrikapena gure autonomia politikoaren aldarrikapena da. Beraz, gaurkoan ez gatoz soilik atzo eman ziren erasoen salaketa egitera, gure autonomiaren aldarrirako ezinbestekoak diren espazioei babesa ematera gatoz, izan Maravillas Gaztetxea, izan Kijera Gaztetxea. Zuekin Gaude.


Atzo inspekzio baten izenpean Maravillas Gaztetxea desalojatu zuten, desalojatu diogu, oraindik sartu ezinik direlako eta bertan aurkitzen ziren gailu zein gauza batzuk eraman dituztelako. Honen aurrean, desalojoa bera eta “Aldaketaren Gobernua”k izandako jokabidea salatu nahi ditugu. Atzoko jokaera zikina gaitzesteaz gain, uste dugu onartezina dela izenburu hori ordezkatzen dutenen portaera. Behin eta berriz gure guneak erasotzen dihardute eta aldaketaren lemapean periferiara bidali nahi gaituzte. Honen aurrean, termino honen esanahi errealean berresten gara. Gure ustez, aldaketaren aurrean kokatzen garen momentuan jarraipenaren edo hausturaren tartean gaude. Bat edo bestea, baina biak ez dira posible. Hausturak determinazio politikoa, haustura politikoa eta errealitatearen haustura dakar. Jarraipena berriz historiaren jarraipena da, onarpena. Askotan, haustura erreformismo hutsarekin lotu da, horregatik, oso garrantzitsua da azpimarratzea aldaketaren baldintzak zein bandotan ematen diren. Gure kasuan garbi dugu. Maravillaseko Gaztetxeak determinazio politikoa erakusteaz gain, errealitatean benetako eskuhartzea burutu du. Esan genuen moduan: Maravillas Gaztetxeak auzoarekiko, ahaztuekiko, baztertuekiko, azpian gaudenokiko konpromiso irmoa erakutsi du.

Lehen aipatu moduan, honen atzean, gure autonomiarako beharrezko diren espazioen suntsipen sistematikoa dago. Ez da kasualitate hutsa loratze honen ostean ematen ari den errepresioa, Maravillasen kasuan, “Aldaketaren Gobernua”k burututakoa. Beraz, honen aurrean, gure espazioen aldarrikapena eta defentsa ezinbestekoak dira, kapitalaren aurkako forma sortzera behartuta gaudelako eta beharrezkoak ditugulako.
Forma hori desjabetuotan gorpuztuko da ezinbestean. Eta Maravillasek zein Kijerak, egoera honen kontzientzia hartzen duten subjektuak sortzen dihardute, jakitun, kontzientzia horretatik abiatzen dela gaztetxeak bezalako espazioen zilegitasuna; espazio horietaz jabetzeko zilegitasuna. Gure izatearen kontzientziak, desjabetuon kontzientzia, bide horretan pizten da, bide horretan pizten den bezala borrokarako beharra ere.

Esan izan dugun moduan, espazio hauen –gaztetxeen– aldarria gure izatearen nahiz mundua ulertzeko dugun moduaren aldarria da. Elkartasunaren printzipioetan sinesten dugu, klase elkartasunean sinisten dugu, behin eta berriro zanpatu nahi gaituztelako, baino nekez lortuko dutelako. Beraz, gure elkartasun osoa Maravillas zein Kijera gaztetxeei. Lehen esan moduan, benetako haustura gure teilatuan dago, orainaren aurka dihardugulako eta oraina borrokatzea jarraipen historikoa borrokatzea delako, azken finean, gizarte kapitalista sostengatzen dutenen aurka borrokatzea. Gure historia, hausturaren historia da, desjabetuon historia. Horregatik, historian bildu den miseria guztiarengatik, borrokatzen jarraitu behar dugu.

MARAVILLAS ETA KIJERA DEFENDATU!! ZUEKIN GAUDE!!

Huerta de Peraltako langileak greban. Elkartasun mezua Azpeititik

Mezu labur honen bitartez Azpeitiko gaztetxetik elkartasuna erakutsi nahi diegu Huerta De Peraltan greban diharduten kide guztiei, nekazal eremuko “jornalariak” baitira egun gizarte kapitalistan lan baldintza eskasenetarikoak pairatzen dituzten sektoreetako langileak.

11 egun daramatzate greban nafar erriberako Azkoien herrian kokatzen den Huerta de Peraltako langileek, kaleratuak izan diren zortzi langile berronartzea, ezarritako zigorrak ezeztatzea eta greba burutzeagatik errepresaliak ez jasotzea dutelarik helburu. Langileen arteko elkartasuna praktikan jartzen duen dinamika burutzen ari dira Azkoienen, lurraldetasun ezberdinetako kide ugari ikus daitezkeelarik bertan. Azpimarratzekoa iruditzen zaigu ere greba sustatzen eta babesten LAB sindikatua burutzen ari den lan nekaezina, Huerta de Peraltako langileen bizi baldintzen hobekuntza sustatzen eta hein handi batean lortzen ari baitira duela hilabete batzuetatik hona. Irailean LAB sindikatuko ordezkaritzak irabazi zituen hauteskundeak Azkoiengo lan eremuan, eta ordutik langileen lan baldintza aunitz hobetuak izan direnaren ezagutza dugu: lanaldien murriztapenak eman dira eta kontratu batzuk finko bihurtu dira ere. Garaipen hauek kostu politikoak izan dituzte ordea, tarte honetan LAB sindikatuari loturiko lau behargin marokoar kaleratuak izan baitira euren lanpostutik.

Borrokaldi honetan langileen independentzia politikoa zein auto- antolakuntza izaten ari diren garrantzia azpimarratzen dugu, “aldaketaren” gobernuaren instituzio formalen zein polizia autonomikoaren (biak ere espainolak, 78ko konstituzioaren ondotik ezarritakoak) errepresioaren  gainetik langileriaren gaitasun propioen antolakuntzak soilik ematen baititu emaitzak. Honela izan zela uste dugu Maravillas gaztetxearen defentsaren kasuan, eta honela ari da izaten Huerta de Peraltako beharginei dagokionean.

Balorazio labur honekin jarraituz, ikus dezakegu Azkoiengo langileen bizi prekarietate mailak larritasun handia duela, eta ezinegon honi proportzionalak diren borroka espresioak bereganatu dituzte langileek; errepide mozketak, sabotajeak, polizia foralaren jipoiak … egunez egun errepikatzen ari diren dinamikak ditugu. Era berean, kapital globalak post- fordismoaren  lan dinamiken barruan sektore zehatz batzuek super- esplotaziorako erabiltzen dituela ikus dezakegu, justuki legedia ofizialetatik kanpo geratzen diren langileen sektoreak baliatuz horretarako. Nekazal eremuak, aldi baterako lanaldiak, azpikontratatutako enpresetako langileak, logistikako enpresak (ikusi zentzu honetan Amazon multinazionaleko langileen grebaren zergatiak), industria periferikoak eta abar luze bat dira marko konstituzional ezberdinen eskubideetatik kanpo geratzen diren lan eremuak, biderkatzen ari direnak eta langileen geroz eta sektore zabalagoak barnebiltzen dituztenak. Eremu hauetan beharrean aritzen diren langileak geroz eta gehiago dira, eta erdigune kapitalista konkistatzen diharduten lan dinamikak ditugu, milioika pertsonei eragiten dieten migrazio fluxuen bitartez egokitzen ari direnak. Ez da kasualitatea Huerta de Peraltako langile gehienak etorkinak izatea, garai historiko zehatz honetan esplotazio kapitalistak baliatzen duen baldintzapen sozial anitzetako bat arraza eta nazionalitate bitartezko langileen segregazioa delarik.

Baldintza konkretuak ezberdinak izanik ere, kapitalaren fluxu internazionalen baitan ulertuz gero erraza zaigu eskala anitzetako langileen borroken arteko loturak eraikitzea, eta Frantziako jaka horien mugimendua ere kapitalaren errealizazio prozesuaren ezintasunen bitartez azaldu daiteke soilik. Garraiorako erregaien prezioen igoera, arazo logistikoak, estatuaren interbentzioaren mugak eta langileen prekarietatea arazo berean funtsa duten dinamikak dira, krisi kapitalistaren formulaz barnebildu ditzakegunak.

Gure partetik elkartasun osoa adierazten diogu Huerta de Peraltan borrokan diharduten kide guztiei, erregimen kapitalistari aurre egiten dion espresio orok gure miresmen eta errespetua merezi baitu. 

Autogestioa hedatu, erresistentzia antolatu, Kijera defendatu!

Ezaguna da gune autogestionatuek jasandako errepresioak eta jazarpenak ez duela etenik. Horren  isla da, besteak beste, Iruñerriko gaztetxeak edota Donostiako Alde Zaharreko Kijera gaztetxea desalojo mehatxupean egotea. Baina gauza jakina da agintean daudenei kezka sortzen diela gune autogestionatuen hedapenak eta, oro har, autogestioaren loratzeak. Kezka horrek errepresio forma hartzen du sistema dominatzailea elikatzen duten agintarien eskutan, gune autogestionatuen kalterako.

Egoera horiek ez dira kasualitatez ematen, ordea. Agintarien mehatxuen atzean bada ezkutatzen den zerbait. Eta hori da, hain zuzen, kezka sortzen diena. Gune autogestionatuek bestelako bizi eredu bat dute xede. Autogestioa oinarri duten egitasmoek kolokan jartzen dute, esaterako, gizarte kapitalistaren oinarri sendoena den jabetza pribatua. Modu horretan, gune autogestionatuak ­­-tartean, Gaztetxeak- eremu arriskutsu bihurtzen dira zenbaitentzat. 

Ulertu behar dugu jabetza pribatua dela gizarte kapitalistaren oinarri sendoena, hori oinarri hartuta eraikitzen baitira harreman sozial guztiak. Horregatik, jakina da jabetza pribatuak gure harremanak erabat  baldintzatzen dituela. Egoera hori irauli nahi dugu autogestioan eta elkartasunean oinarritzen diren harremanen aldeko aldarria egiten dugunok. Gu gara sistemak egunero zapaltzen dituen norbanakoak. Baina era berean, gu gara dominazio egoera kapitalista batetik harago, egoeraren kontzientzia hartzen duten subjektuak, eta kontzientzia horretatik abiatzen da gaztetxeak bezalako espazioen zilegitasuna. Izan ere, gure izatearen kontzientziak bultzatzen gaitu bizi ulerkera eta pentsaera hau aldarrikatzera. Leku autogestionatuen aldarria bizitza ulertzeko dugun pentsaeraren aldarria da. Kolektiboa ardatz hartuta, langile boterea eraikitzera bidean ezinbesteko tresnak dira Gaztetxeak bezalako gune autogestionatuak. Horrenbestez, autogestioa hedatzeko prest gaudela berretsi nahi dugu. Azpimarratu nahi dugu gaztetxeak defendatzeko prest gaudela, baita erresistentzia antolatzeko ere.

Horregatik, Iruñerriko gaztetxeen alde egin genuen gisan, bihar Donostiako Kijera gaztetxeari babesa agertzeko mobilizaziora joateko deia egiten dugu Azpeitiko Gaztetxeko kideok. Gu han izango gara. Manifestazioa Konstituzio plazatik irtengo da, 19:00etan.

Bide batez, salatu nahi dugu joan den urtarrilaren 1ean polizia sartu dela Gasteizko Gaztetxera, eta bost lagun atxilotu zituztela. Horietako bat espetxera sartu dute, aurrez izandako errekisitoria bat zela-eta . Hemendik indar eta babesik handiena Gasteizko Gaztetxera. Egurre gaztiek!

Autogestioa hedatu, erresistentzia antolatu, gaztetxeak defendatu!

Motozerrak garraxika

Kolaborazioa: Batzako Porrue

Gaur mendira joan naiz buelta bat ematera. Mendi-lepo batera heldu naizenean konturatu naiz, ez bat, ez bi,  HIRU lekutatik entzuten nuela motozerren marmarra eta bost bat minututik behin blaust. Bai, pinuak botatzen ari ziren aurreko mendiaren hiru lekutan.

Uste dut ez garela ohartzen aurrekaririk gabeko baso soiltze baten aurrean gaudela. Piñua gaixorik dago hongo batengatik eta honek bere prezioa lurrera bota du. Hongo honek zuhaitza hiltzen duenez, inguruetako baserritarrak ahal den azkarren piñua kentzea erabaki dute. Denak batera antza denez, dagoena saldu eta kitto!

Hain dira ugariak botatzeko dauden pinuak ezen basoak botatzen dabiltzan langileak lana leporaino dutela, toki malkartsuenetan dauden pinuak ez botatzeraino. Nahikoa lan dute eta sail onak bakarrik ateratzen hasi dira.

Baso kentze hau gure lurrentzako egin daitekeen astakeriarik handiena dela esango nuke. Gure basoen aurrekariak ikusten baditugu,  pinuaren ustiapena duela 120 urtetik hona egin da eta aurretik landa-lurrak izan ziren: sagasti, gari sail eta ganadu ezberdinarentzako bazkatoki.  Piñuak, hazkunde azkarreko zuhaitzak izanik, lurrari azkar kentzen dizkio dituen baliabideak. Hau honela, esan beharra dago gure lurretatik zuhaitz bat saltzen denean, gure lurraren zati on bat (lurraren mineral, ur, konpost…) saltzen ariko garela. Hau gure lurretan piñuaren ustiapenaren eskalan jartzen badugu, ondorioa beldurgarria da.

Lurra ahituta dago, nekatuta, ez du gehiagorako ematen. Otea eta sasia dira irteten direnak. Lurrak berak dio ez sartzeko, uzteko bakean. Eta bakean utzi ordez, eukaliptoa, kliptomerida edo sekuoia erraldoiak bezalako soluzioak mahaigaineratzen dituzte.

Sekuoia erraldoia edo kliptomeridaren kasuan, lurra konpaktatu, azidotu eta gogortu egiten dute. Bertan, landareriari oso zaila egiten zaio lurra berreskuratzea. Harri baten gainean balego bezala da, ezin dute azpiko jakietara heldu. Honela, baso hauek botatzen direnean, gorrituta geratzen dira eta euriak lur ona barreiatzen du, desertifikazioa ekarriz. Lur hauetan urte luzez luzatuko da gaineko lurzoruaren egituraketa.

Eukaliptoaren kasua oraindik ere gorrotogarriagoa da. Honek, lurraren nutrienteak eta ur ugari xurgatzen ditu. Guzti honek, lurrak azidotu eta idortzen ditu. Hainbeste xurgatzen dio lurrari, sasia ere urritzen joaten dela. Nire ustez, onargaitza izan beharko luke espezie hau landatzea. Baina, kasu guzti hauek hazkunde azkarreko zuhaitzak izaten jarraitzen dute eta azken batean, segi kaka iualakin bueltaka!

Bada garaia basoari ezarri zaion zerga kentzeko, gure basoek larrutik ordaindu dute gure asegabekeria eta axolagabekeria. Beraz, guri dagokigu merezi duen errespetua ematea eta basoak ulertzen hastea, bere konplexutasun osoan. Guri dagokigu gure mendien edertasuna eta osasuna bermatzea. Nere ustez honetarako errezetarik sinpleena erabili beharko litzateke, hau da, lurrari berea egiten uztea.

Azkenean zalantza gelditu zait, ez dakit motozerrak ari ziren edo basoa bera zen garraxika ari zena. Hurrengo batean guzti honi irtenbidea aurkitzen saiatuko gara.

Sarrera zaharrak

© 2019 Kontu Lepo