Author: Kontu Lepo (1 garren horria 6 -etik)

Badatoz ‘Oroimena Ez Da Delitua!’ jardunaldiak

Lehengo urtean Errepresioaren Aurkako Eguna antolatu zen gure eskualdean lehen aldiz Altsasuko eta Oreretako gazteen kasuak zirela eta.

Aurten, horrelako ekimenak antolatzeko arrazoiak deuseztatzetik urrun, eskualdeko kide bat Audientzia Nazionalerako deiaren zain daukagu ekainean atxilotua izan ostean. Gasteizen Gudari egunean gudariei gorazarre egitea eta biktimak iraintzea egoztearen aitzakiapean eman zuten atxiloketa hau, Galdakaoko eta Etxarri-Aranatzeko beste bi kiderekin batera atxilotu zuten. Argi ikusten da Euskal Herriko gatazka politikoaren aurrean euren errelatoa inposatzen jarraitzen dutela, zapaltzaileen aurka egindako borrokak desitxuratuz.

Izan ere, Estatu Burgesak hainbat errepresio forma erabiltzen ditu bere ordena zalantzan jartzen saiatzen den ororen aurka, kontrol sozialaren, karga polizialen, isunen eta beste hainbat mekanismoren bidez.

Honen aurrean, historiaren irakurketa propioa garatzea eta sistema kapitalistaren aurkako borrokan jarraitzea dagokigu. Horregatik aldarrikatzen dugu errepresioaren aurrean dugun antolatzeko beharra eta kolpeak jasaten ditugunen arteko elkartasuna. Honela soilik lortuko baitugu langile klaseko kideon aurka egiten dituzten erasoak gelditzea.

Hau esanda, Oroimena Ez Da Delitua! lelopean antolatu ditugun ekimenetan parte hartzeko deia luzatu nahi dizuegu. Garaitu nahi gaituzten arren, lanean jarraituko dugulako zapalduon aldeko borrokan.

Jardunaldietan irabazitako dirua iaz atxilotu zuten eta epaiketaren zain dagoen Zestoako kidearen gastu ekonomikoei aurre egiteko izango da. 

OROIMENA EZ DA DELITUA!
ERREPRESIOAREN AURREAN,
ANTOLAKUNTZA ETA BORROKA!

Oier Gomezen heriotzaren aurrean

Lehenik eta behin, gure babes eta elkartasun osoa adierazi nahi genieke Oier Gomezen Gasteizko militante iraultzaile eta preso politiko ohiaren senide eta gertukoei; bere heriotzaren berri izan dugunetik egun batzuk pasa badira ere. Era berean, dei egiten dugu ondorengo egunetan bere oroimenez egingo diren ekitaldi politiko guztietan parte hartzera. Bereziki larunbatean Gasteizen egingo den manifestaziora bertaratzearen garrantzia azpimarratu nahi dugu.

Oier Gomez Euskal Herriko iraultza sozialistaren borrokara lotua egon zen gazte-gaztetatik. Borroka horren ondorioz hainbatetan sufritu behar izan zuen kartzela, beste milaka kidek pairatu zuten bezala. Oier 2011n espetxeratu zuten azkenengoz, Frantzian. Oraindik preso dirauen Itziar Moreno bilbotarrarekin batera atxilotu zuten. Orain dela bost urte -espetxean zela- minbizia atzeman zioten Oierri, eta azken urte eta erdia Baionan eman du Hego Euskal Herrira itzuli ezinik, sufrimendu handiak pasata.

Estatu Frantsesak preso daudenekiko duen jarrera irmoki salagarria iruditzen zaigu. Izan ere, behin eta berriro eskubide unibertsalez eta askatasunaz mintzatzen diren agintari frantziar horiek dira kartzelan gaixotasuna, dispertsioa, presoen arteko sakabanaketa eta orotariko diziplina teknikak erabiltzen eta sustatzen dituztenak. Errepresio teknika politiko horiek bikain kontrolatzen dituzte, eta, gainera, gaitasuna dute aurpegi “goxoa” erakusteko beharrezko dutenean; ez gaitezen engainuetan erori. Memoria egiten jarraitzea ezinbestekoa da zapalduontzat, eta gure ikuspegitik politikak iraganarekiko ikuspegi zintzoa behar du izan, ezinbestean.

Oierrek denbora luzea eman zuen espetxean, minbizia jasaten. Gaixotasuna atzeman ziotenetik hiru urtera atera zuten. Agintari frantsesek ondotxo zekiten kostu politiko handiagoak suposatzen zizkiela Oier espetxe barruan hiltzeak espetxetik kanpo hiltzeak baino. Beraz, gure iritziz, horrelako neurri ankerrak ez ditugu giza eskubideen betekizunaren arabera ulertu behar, baizik eta kalkulu politiko huts baten ikuspegitik.

Oierrek argi defendatzen zuen presorik gabeko Euskal Herri bat lortzeko modu bakarra prozesu independentista eta sozialista abian jartzea zela, eta dela, zeina ezinezko zaigun etsaia identifikatu eta garaitu ezean. Oierren borrokak lekukoa izan dezan jarrai dezagun molde berrien bidez borrokan, iparrorratza galtzen utzi gabe. Presoak kalera, amnistia osoa.

Agur eta ohore Oier!

Egilea: Azpeitiko gazte batzuk.

Bi gaztetxe, borroka bakarra!

Urte zaharrari agurra, urte berriari egurra. 2019a hasi berri eta egurra egurraren atzetik eman beharrean gaude. Oasi kapitalista honetan badira miseriak, eta miseria kapitalista guzti horrekin hasi izan behar genuen urtea. Errealitate gordin horren esku hartzean, oztopoak dira nagusi, eta gure eguneroko biziak baldintzatuta aurkitzen dira esku hartze horretan. Horregatik, garrantzitsua da gure guneen autodefentsa ematea, errealitatea eraldatzeko espazioak izatetik harago, gure espazioak direlako. Hau da, gure gaztetxeen aldarrikapena gure autonomia politikoaren aldarrikapena da. Beraz, gaurkoan ez gatoz soilik atzo eman ziren erasoen salaketa egitera, gure autonomiaren aldarrirako ezinbestekoak diren espazioei babesa ematera gatoz, izan Maravillas Gaztetxea, izan Kijera Gaztetxea. Zuekin Gaude.


Atzo inspekzio baten izenpean Maravillas Gaztetxea desalojatu zuten, desalojatu diogu, oraindik sartu ezinik direlako eta bertan aurkitzen ziren gailu zein gauza batzuk eraman dituztelako. Honen aurrean, desalojoa bera eta “Aldaketaren Gobernua”k izandako jokabidea salatu nahi ditugu. Atzoko jokaera zikina gaitzesteaz gain, uste dugu onartezina dela izenburu hori ordezkatzen dutenen portaera. Behin eta berriz gure guneak erasotzen dihardute eta aldaketaren lemapean periferiara bidali nahi gaituzte. Honen aurrean, termino honen esanahi errealean berresten gara. Gure ustez, aldaketaren aurrean kokatzen garen momentuan jarraipenaren edo hausturaren tartean gaude. Bat edo bestea, baina biak ez dira posible. Hausturak determinazio politikoa, haustura politikoa eta errealitatearen haustura dakar. Jarraipena berriz historiaren jarraipena da, onarpena. Askotan, haustura erreformismo hutsarekin lotu da, horregatik, oso garrantzitsua da azpimarratzea aldaketaren baldintzak zein bandotan ematen diren. Gure kasuan garbi dugu. Maravillaseko Gaztetxeak determinazio politikoa erakusteaz gain, errealitatean benetako eskuhartzea burutu du. Esan genuen moduan: Maravillas Gaztetxeak auzoarekiko, ahaztuekiko, baztertuekiko, azpian gaudenokiko konpromiso irmoa erakutsi du.

Lehen aipatu moduan, honen atzean, gure autonomiarako beharrezko diren espazioen suntsipen sistematikoa dago. Ez da kasualitate hutsa loratze honen ostean ematen ari den errepresioa, Maravillasen kasuan, “Aldaketaren Gobernua”k burututakoa. Beraz, honen aurrean, gure espazioen aldarrikapena eta defentsa ezinbestekoak dira, kapitalaren aurkako forma sortzera behartuta gaudelako eta beharrezkoak ditugulako.
Forma hori desjabetuotan gorpuztuko da ezinbestean. Eta Maravillasek zein Kijerak, egoera honen kontzientzia hartzen duten subjektuak sortzen dihardute, jakitun, kontzientzia horretatik abiatzen dela gaztetxeak bezalako espazioen zilegitasuna; espazio horietaz jabetzeko zilegitasuna. Gure izatearen kontzientziak, desjabetuon kontzientzia, bide horretan pizten da, bide horretan pizten den bezala borrokarako beharra ere.

Esan izan dugun moduan, espazio hauen –gaztetxeen– aldarria gure izatearen nahiz mundua ulertzeko dugun moduaren aldarria da. Elkartasunaren printzipioetan sinesten dugu, klase elkartasunean sinisten dugu, behin eta berriro zanpatu nahi gaituztelako, baino nekez lortuko dutelako. Beraz, gure elkartasun osoa Maravillas zein Kijera gaztetxeei. Lehen esan moduan, benetako haustura gure teilatuan dago, orainaren aurka dihardugulako eta oraina borrokatzea jarraipen historikoa borrokatzea delako, azken finean, gizarte kapitalista sostengatzen dutenen aurka borrokatzea. Gure historia, hausturaren historia da, desjabetuon historia. Horregatik, historian bildu den miseria guztiarengatik, borrokatzen jarraitu behar dugu.

MARAVILLAS ETA KIJERA DEFENDATU!! ZUEKIN GAUDE!!

Huerta de Peraltako langileak greban. Elkartasun mezua Azpeititik

Mezu labur honen bitartez Azpeitiko gaztetxetik elkartasuna erakutsi nahi diegu Huerta De Peraltan greban diharduten kide guztiei, nekazal eremuko “jornalariak” baitira egun gizarte kapitalistan lan baldintza eskasenetarikoak pairatzen dituzten sektoreetako langileak.

11 egun daramatzate greban nafar erriberako Azkoien herrian kokatzen den Huerta de Peraltako langileek, kaleratuak izan diren zortzi langile berronartzea, ezarritako zigorrak ezeztatzea eta greba burutzeagatik errepresaliak ez jasotzea dutelarik helburu. Langileen arteko elkartasuna praktikan jartzen duen dinamika burutzen ari dira Azkoienen, lurraldetasun ezberdinetako kide ugari ikus daitezkeelarik bertan. Azpimarratzekoa iruditzen zaigu ere greba sustatzen eta babesten LAB sindikatua burutzen ari den lan nekaezina, Huerta de Peraltako langileen bizi baldintzen hobekuntza sustatzen eta hein handi batean lortzen ari baitira duela hilabete batzuetatik hona. Irailean LAB sindikatuko ordezkaritzak irabazi zituen hauteskundeak Azkoiengo lan eremuan, eta ordutik langileen lan baldintza aunitz hobetuak izan direnaren ezagutza dugu: lanaldien murriztapenak eman dira eta kontratu batzuk finko bihurtu dira ere. Garaipen hauek kostu politikoak izan dituzte ordea, tarte honetan LAB sindikatuari loturiko lau behargin marokoar kaleratuak izan baitira euren lanpostutik.

Borrokaldi honetan langileen independentzia politikoa zein auto- antolakuntza izaten ari diren garrantzia azpimarratzen dugu, “aldaketaren” gobernuaren instituzio formalen zein polizia autonomikoaren (biak ere espainolak, 78ko konstituzioaren ondotik ezarritakoak) errepresioaren  gainetik langileriaren gaitasun propioen antolakuntzak soilik ematen baititu emaitzak. Honela izan zela uste dugu Maravillas gaztetxearen defentsaren kasuan, eta honela ari da izaten Huerta de Peraltako beharginei dagokionean.

Balorazio labur honekin jarraituz, ikus dezakegu Azkoiengo langileen bizi prekarietate mailak larritasun handia duela, eta ezinegon honi proportzionalak diren borroka espresioak bereganatu dituzte langileek; errepide mozketak, sabotajeak, polizia foralaren jipoiak … egunez egun errepikatzen ari diren dinamikak ditugu. Era berean, kapital globalak post- fordismoaren  lan dinamiken barruan sektore zehatz batzuek super- esplotaziorako erabiltzen dituela ikus dezakegu, justuki legedia ofizialetatik kanpo geratzen diren langileen sektoreak baliatuz horretarako. Nekazal eremuak, aldi baterako lanaldiak, azpikontratatutako enpresetako langileak, logistikako enpresak (ikusi zentzu honetan Amazon multinazionaleko langileen grebaren zergatiak), industria periferikoak eta abar luze bat dira marko konstituzional ezberdinen eskubideetatik kanpo geratzen diren lan eremuak, biderkatzen ari direnak eta langileen geroz eta sektore zabalagoak barnebiltzen dituztenak. Eremu hauetan beharrean aritzen diren langileak geroz eta gehiago dira, eta erdigune kapitalista konkistatzen diharduten lan dinamikak ditugu, milioika pertsonei eragiten dieten migrazio fluxuen bitartez egokitzen ari direnak. Ez da kasualitatea Huerta de Peraltako langile gehienak etorkinak izatea, garai historiko zehatz honetan esplotazio kapitalistak baliatzen duen baldintzapen sozial anitzetako bat arraza eta nazionalitate bitartezko langileen segregazioa delarik.

Baldintza konkretuak ezberdinak izanik ere, kapitalaren fluxu internazionalen baitan ulertuz gero erraza zaigu eskala anitzetako langileen borroken arteko loturak eraikitzea, eta Frantziako jaka horien mugimendua ere kapitalaren errealizazio prozesuaren ezintasunen bitartez azaldu daiteke soilik. Garraiorako erregaien prezioen igoera, arazo logistikoak, estatuaren interbentzioaren mugak eta langileen prekarietatea arazo berean funtsa duten dinamikak dira, krisi kapitalistaren formulaz barnebildu ditzakegunak.

Gure partetik elkartasun osoa adierazten diogu Huerta de Peraltan borrokan diharduten kide guztiei, erregimen kapitalistari aurre egiten dion espresio orok gure miresmen eta errespetua merezi baitu. 

Autogestioa hedatu, erresistentzia antolatu, Kijera defendatu!

Ezaguna da gune autogestionatuek jasandako errepresioak eta jazarpenak ez duela etenik. Horren  isla da, besteak beste, Iruñerriko gaztetxeak edota Donostiako Alde Zaharreko Kijera gaztetxea desalojo mehatxupean egotea. Baina gauza jakina da agintean daudenei kezka sortzen diela gune autogestionatuen hedapenak eta, oro har, autogestioaren loratzeak. Kezka horrek errepresio forma hartzen du sistema dominatzailea elikatzen duten agintarien eskutan, gune autogestionatuen kalterako.

Egoera horiek ez dira kasualitatez ematen, ordea. Agintarien mehatxuen atzean bada ezkutatzen den zerbait. Eta hori da, hain zuzen, kezka sortzen diena. Gune autogestionatuek bestelako bizi eredu bat dute xede. Autogestioa oinarri duten egitasmoek kolokan jartzen dute, esaterako, gizarte kapitalistaren oinarri sendoena den jabetza pribatua. Modu horretan, gune autogestionatuak ­­-tartean, Gaztetxeak- eremu arriskutsu bihurtzen dira zenbaitentzat. 

Ulertu behar dugu jabetza pribatua dela gizarte kapitalistaren oinarri sendoena, hori oinarri hartuta eraikitzen baitira harreman sozial guztiak. Horregatik, jakina da jabetza pribatuak gure harremanak erabat  baldintzatzen dituela. Egoera hori irauli nahi dugu autogestioan eta elkartasunean oinarritzen diren harremanen aldeko aldarria egiten dugunok. Gu gara sistemak egunero zapaltzen dituen norbanakoak. Baina era berean, gu gara dominazio egoera kapitalista batetik harago, egoeraren kontzientzia hartzen duten subjektuak, eta kontzientzia horretatik abiatzen da gaztetxeak bezalako espazioen zilegitasuna. Izan ere, gure izatearen kontzientziak bultzatzen gaitu bizi ulerkera eta pentsaera hau aldarrikatzera. Leku autogestionatuen aldarria bizitza ulertzeko dugun pentsaeraren aldarria da. Kolektiboa ardatz hartuta, langile boterea eraikitzera bidean ezinbesteko tresnak dira Gaztetxeak bezalako gune autogestionatuak. Horrenbestez, autogestioa hedatzeko prest gaudela berretsi nahi dugu. Azpimarratu nahi dugu gaztetxeak defendatzeko prest gaudela, baita erresistentzia antolatzeko ere.

Horregatik, Iruñerriko gaztetxeen alde egin genuen gisan, bihar Donostiako Kijera gaztetxeari babesa agertzeko mobilizaziora joateko deia egiten dugu Azpeitiko Gaztetxeko kideok. Gu han izango gara. Manifestazioa Konstituzio plazatik irtengo da, 19:00etan.

Bide batez, salatu nahi dugu joan den urtarrilaren 1ean polizia sartu dela Gasteizko Gaztetxera, eta bost lagun atxilotu zituztela. Horietako bat espetxera sartu dute, aurrez izandako errekisitoria bat zela-eta . Hemendik indar eta babesik handiena Gasteizko Gaztetxera. Egurre gaztiek!

Autogestioa hedatu, erresistentzia antolatu, gaztetxeak defendatu!

Motozerrak garraxika

Kolaborazioa: Batzako Porrue

Gaur mendira joan naiz buelta bat ematera. Mendi-lepo batera heldu naizenean konturatu naiz, ez bat, ez bi,  HIRU lekutatik entzuten nuela motozerren marmarra eta bost bat minututik behin blaust. Bai, pinuak botatzen ari ziren aurreko mendiaren hiru lekutan.

Uste dut ez garela ohartzen aurrekaririk gabeko baso soiltze baten aurrean gaudela. Piñua gaixorik dago hongo batengatik eta honek bere prezioa lurrera bota du. Hongo honek zuhaitza hiltzen duenez, inguruetako baserritarrak ahal den azkarren piñua kentzea erabaki dute. Denak batera antza denez, dagoena saldu eta kitto!

Hain dira ugariak botatzeko dauden pinuak ezen basoak botatzen dabiltzan langileak lana leporaino dutela, toki malkartsuenetan dauden pinuak ez botatzeraino. Nahikoa lan dute eta sail onak bakarrik ateratzen hasi dira.

Baso kentze hau gure lurrentzako egin daitekeen astakeriarik handiena dela esango nuke. Gure basoen aurrekariak ikusten baditugu,  pinuaren ustiapena duela 120 urtetik hona egin da eta aurretik landa-lurrak izan ziren: sagasti, gari sail eta ganadu ezberdinarentzako bazkatoki.  Piñuak, hazkunde azkarreko zuhaitzak izanik, lurrari azkar kentzen dizkio dituen baliabideak. Hau honela, esan beharra dago gure lurretatik zuhaitz bat saltzen denean, gure lurraren zati on bat (lurraren mineral, ur, konpost…) saltzen ariko garela. Hau gure lurretan piñuaren ustiapenaren eskalan jartzen badugu, ondorioa beldurgarria da.

Lurra ahituta dago, nekatuta, ez du gehiagorako ematen. Otea eta sasia dira irteten direnak. Lurrak berak dio ez sartzeko, uzteko bakean. Eta bakean utzi ordez, eukaliptoa, kliptomerida edo sekuoia erraldoiak bezalako soluzioak mahaigaineratzen dituzte.

Sekuoia erraldoia edo kliptomeridaren kasuan, lurra konpaktatu, azidotu eta gogortu egiten dute. Bertan, landareriari oso zaila egiten zaio lurra berreskuratzea. Harri baten gainean balego bezala da, ezin dute azpiko jakietara heldu. Honela, baso hauek botatzen direnean, gorrituta geratzen dira eta euriak lur ona barreiatzen du, desertifikazioa ekarriz. Lur hauetan urte luzez luzatuko da gaineko lurzoruaren egituraketa.

Eukaliptoaren kasua oraindik ere gorrotogarriagoa da. Honek, lurraren nutrienteak eta ur ugari xurgatzen ditu. Guzti honek, lurrak azidotu eta idortzen ditu. Hainbeste xurgatzen dio lurrari, sasia ere urritzen joaten dela. Nire ustez, onargaitza izan beharko luke espezie hau landatzea. Baina, kasu guzti hauek hazkunde azkarreko zuhaitzak izaten jarraitzen dute eta azken batean, segi kaka iualakin bueltaka!

Bada garaia basoari ezarri zaion zerga kentzeko, gure basoek larrutik ordaindu dute gure asegabekeria eta axolagabekeria. Beraz, guri dagokigu merezi duen errespetua ematea eta basoak ulertzen hastea, bere konplexutasun osoan. Guri dagokigu gure mendien edertasuna eta osasuna bermatzea. Nere ustez honetarako errezetarik sinpleena erabili beharko litzateke, hau da, lurrari berea egiten uztea.

Azkenean zalantza gelditu zait, ez dakit motozerrak ari ziren edo basoa bera zen garraxika ari zena. Hurrengo batean guzti honi irtenbidea aurkitzen saiatuko gara.

Jose Miguel Beñaran ‘Argala’-ren hilketaren 40. urtemugan

Duela 40 urte, gaurko egunez, abenduaren 21ean estatu espainoleko ezkutuko indar polizialek Euskal Herri osoan ezaguna zen ETAko militante arrigorriagarra akabatu zuten. Auto azpian jarri zioten lehergailu batek 29 urte besterik ez zituen Euskal Herritarraren bizitzarekin bukatu zuen, ezker abertzalearen ikur bilakatuko zena urteen poderioz. 

Ez zen erronka makala “Argalaren” eskuetan ziharduena, espainiar estatuko konstituzioaren onarpenaren hilabete berean bere bizitzarekin bukatzeak asko baitu kutsu sinboliko eta erreferentziatik, baita arrazionaltasun politikotik ere. Izan ere, Euskal Herrian  Madrildik gidatzen zen erreforma “demokratikoaren” ezezkoa nabarmena ari zen izaten, langileriaren lehiakortasun politikoaren biderkatzea ari zen ematen eta naziogintza klase borrokaren elementuekin nahasia izaten ari zen, arrakasta nabarmenarekin.  Alderdi eta mugimendu sozialista zein komunista iraultzaileen biderkatzea ematen ari zen Euskal Herrian, 70. hamarkadaz geroztik gutxiengo programa politiko batean sintesi politikorako aukerak ematen ari zirelarik, Argala esperientzia honen partaide izan zen moduan.

Jose Miguelek aurreko hamarkadan ekoitzi ziren ideia eta plan politikoen lotura estrategikoa are eraginkorragoa bilakatzea zuen buruan, borroka armatuaren eta lehia politikoaren arteko erlazioak aztertzen zebilen, baita sozialismoaren gauzapenerako norabidea pentsatzen ere. Zuzendaritza irabazia zuen ETAm barnean, eta bere heriotzak esanahi erabat politikoa dauka ezbairik gabe, nolanahi espekulatu bada ere estatu aparatuen partetik, modu guztiz interesatu eta mespretxagarrian.

Koherentzia politikoa azken muturreraino eramaten duten horiek badute errespetua eta erreferentzia irabazia gizarte honek azpiratzen gaituenon partetik, eta beldurra zein gorrotoa dira gezurrean eta edonolako trikimailuetan agintea mantentzen duten horiek garatzen dutena Argalaren tamainako figurekiko. Sinbologiek ere badute alde arrazionala, orotariko politikari zein akademiko hipokritek egungo gauzen egoeraren estatus legala gainditzen duen oro irrazionaltzat, terroristatzat hartzen badute ere. Argalaren izena hartzen du gurean tipozko eraikuntza honek, baina bere barnean gordetzen duena milaka langileren utopiaren eraikuntza da, antolakuntzaren bitartez eraginkor bilakatzen dena. Errealismoa programan, eta koherentzia sozialismoaren gauzapenean, pragmatismo hutsetik zein bozka kalkulu soiletik urruntzen zaiguna.

Berekoikeria kode etikotzat eta hipokresia moralitate garaile gisara duen, etengabeko pobretze material batean bilakatzen ari den joko zelai (sistema) honetan sinesten ez dugunontzat Argala zein gudan eraildako beste milaka militante aldarrikatu beharreko erreferentziak zaizkigu, euren borondate eta bizi jarrerek– militantziak- egungo gauzen egoeraren gaindipenerako aukera suposatzen baitute ezinbestean.

Sozialismoaz Euskal Herriaren askatasun osoa, ez parte batena soilik. Horretarako, lurrera jaistea dagokigu, sozialismoa egungo baldintzetan pentsatzea, langile boterearen formula egungo testuinguru sozial, ekonomiko eta politikoan gauzagarri egitea. Hau baitugu iraganeko borrokalari orori egin diezaiokegun omen handiena, eta ondorengoei irekitzen diegun bidea, Argalak eta beste milaka militante anonimok guri egin bezala.

borrokalari orori egin diezaiokegun omen handiena, eta ondorengoei irekitzen diegun bidea,
Argalak eta beste milaka militante anonimok guri egin bezala.

Itzalitako argiek piztuko dute sua: 3.000 langiletik gora hil dira EHn, 2000. urteaz geroztik

Irakurketa honen bitartez, dei egiten dugu abenduaren 30ean Azpeitian lan istripuak salatzeko eta langileen elkartasuna aldarrikatzeko egingo den manifestazioan parte hartzeko. Beste urte batez, behartuta gaude lanpostuan hil diren langileak omentzera, baita lan istripuen aurrean gure haserrea adieraztera ere. Aurtengoa, lan baldintza prekarioak zein lan istripuak salatzeko manifestazioa deituko den bigarren urtea da. Iaz, Bederatzien sugarra garraxi bakarra lelopean deitu genuen mobilizazioa, eskualdean hil ziren bederatzi langileen omenez. Aurten, Itzalitako argiek piztuko dute sua leloa erabiliko dugu eta beste datu bati egingo diogu aipamena.

2018. urtean, 68 langile hil dira Euskal Herrian, edozein eratako lan istripuen ondorioz. Ikaragarrizko zifra da hori.  Are larriagoa da 2000. urtetik gaur egunera arte gure lurretan hil diren langileen kopurua: 3.000 langiletik gora hil dira urte horretaz geroztik. Amets gaiztoa dirudien arren, eguneroko beharra heriotzaren giltza bilakatzen da sarritan, ekoizpen kostuak murriztearen arrazoipean langileen gutxieneko segurtasun baldintzak murrizten baitira. Presaka egitera behartuak gauden garraio lanetan izandako istripuak, ekoizpen erritmo ezin azeleratuagoen ondorioz heriotza dakarten “hanka sartzeak” tailerretan, obretan segurtasun baldintza kaskarren ondorioz izaten diren istripuak, lanera bidean izandako ezbeharrak eta abar amaigabe bat zenba dezakegu. Lanpostuan edo honen eragin zuzenean izandako ezbeharren artean heriotza oso presente dugun errealitatea da. 

Gertaera horiekin batera, langile garenok behartuta gaude eguneroko ogia zaizkigun beste hamaika eraso eta zapalkuntza jasatera: estresa, lehiakortasunaren inposizioa, kontrol teknikoa, soldata jaitsierak, lan kaleratzeak, aldi baterako lanaldiek dakarten ezegonkortasuna, astearen araberako ordutegi aldaketak, bezperan edo egunean bertan eskatzen dizkiguten aparteko lan orduak… Enpresariek dena justifikatuko digute ekoizpen arazoak aitzakiatzat hartuta edota lantegiaren ustezko egoera kaskarraren ondorioz. Modu horretan, nagusien ezintasunak zuzenean jasaten ditugun subjektu bakarra bihurtzen gara. Betiko leloa: langileria da ezbehar ororen erruduna.

Langileon bizi baldintzak zein ezbeharrak ezin genitzake lanpostuetara zein lantegietara mugatu, bizitzaren eremu guztietan eragiten baitigu soldataren dinamikak. Horren erakusle diren dozenaka adibide ditugu egunerokoan: baldintza ezin kaskarragoetan gure familietatik urruntzea lanpostua bilatzeko, ezintasunak etxean, murrizketak pentsioetan, familia koordinatzeko arazoak, sexuen araberako lan banaketa eta segregazioa, aisialdirako denbora ororen ukapena, ikasketak ordaintzeko baldintza eza… Geroz eta bakartuagoak aurkitzen garen gizarte batean laguntza kolektiboa izateko arazoak, finean. Aipatutakoak gure arabera moldatua izan ez den gizarte batean bizitzea egokitu zaigunon baldintza sozialak dira, bizitzaren osotasuna zeharkatzen dutenak, gazte- gaztetatik zahartzarora arte.

Guzti honekin nahikoa ez, langileon bizi baldintzen etengabeko beherakada batean aurkitzen gara 2007ko krisi ekonomikoaz geroztik gutxienez, eta mundua gobernatzen duten instituzio ekonomiko-politikoak (Nazioarteko Diru Funtsa, Europako Banku Zentrala …) ohartarazten ari zaizkigu 2021. urtean munduko ekonomiaren krisialdi garai berri batean aurrean aurkituko garela. Baina inork ez dizkigu adierazten ekonomiaren porrotaren zergatiak zein diren, errudunik eta irtenbiderik ez balego bezala.

Errealitatea estutzen ari zaigu etengabe, eta, egunez egun, biderkatzen ari da langile garenon batasunaren premia. Elkartasunez eta kolektiboki erantzutea da gure aterabide posiblea, behin eta berriro erakutsi dugun moduan.

Horren adibide dira azken krisialditik gaur egunera arte langileon elkar laguntza oinarri antolatu diren hamaika ekimen herritar, zimendu sendoak jartzen ari direnak langileon zoruan. Asko dira azken urteotan bizi eta ezagutu ditugun langileriaren antolakuntza esperientzia positiboak: etorkin eta errefuxiatuen babeserako mugimenduak, emakumeen autodefentsa dinamikak, ikasle autodefentsa sareen eraikuntza institutu zein unibertsitateetan, gaztetxeen eta gazteen auto-antolakuntza esperientzien biderkatzeak, pentsiodunen borroka nekaezina, orotariko erasoen aurrean lanpostuetan egindako lan sindikal…Uste dugu langileria osoaren defentsa biderkatzeko lanean jarraitzea guztion zeregina dela, elkar babesteko antolatzea bizitza ulertzeko modu berri bat baita bere horretan. Aurrean dugun errealitatea borrokatzeko ezinbestekoa da langileon arteko batasuna.

Horrenbestez, abenduaren 30eko mobilizazioan parte hartzera animatzen zaituztegu, langileon heriotza berriro ere eguneroko ogia izan ez dadin.  

Kontu Lepo irratiaren laugarren saioa, entzungai!

 

Atera dugu labetik Kontu Lepo irratiaren laugarren saioa, eta entzungai dago jada. Saio honetan, jaio berri den Itaia Emakume Sozialisten Sareko (itaia.eus) lagunekin aritu gara solasean, elkartasunean oinarritutako harremanak eta kapitalismoaren aurrean eragiten jarraitzen duen emakume langileon borroka ardatz hartuta. Horrez gain, alpisteen errepasoa egin du Kontu Lepok, baita webgunean egondako artikuluen analisi edo errepaso azkar bat ere. Hirugarren saioan ez bezala, Ba hoixe, gai librien atalak kale egin du oraingoan, baina hurrengoan itzuliko delakoan gaude. Hori espero! Saioari musika jartzeaz arduratu da beste behin Osaba Tomax, eta, oraingoan, Sorgin Gauaren inguruan aritu da hizketan. Hemen duzue entzungai Kontu Lepo irratiaren laugarren atala. On eñ!

A25: Indarkeriaren aurrean, emakume langileok oroimena eta borroka! Kale izendegia, zuen oroimen!

 

Duela 58 urte, azaroaren 25 batean, Dominikar Errepublikako diktadore Rafael Leonidas Trujillok hil zituen erregimenaren aurkako militante sutsu ziren Maria Teresa, Patria eta Minerva Mirabal ahizpak. Urte ugari pasa dira, baina egun, oraindik ere, emakumeon aurkako indarkeriak oso presente jarraitzen du mundu osoko emakumeon egunerokotasunean. Urrutira joan gabe 7 dira urte hasieratik Euskal Herrian erailak izan diren emakumeak.

Gaurko egunez han eta hemen entzungo ditugu emakumeen kontrako indarkeriarekin amaitzeko aldarriak zein honen adibiderik gordinenen kontakizunak. Baina ezin ahaztu indarkeria emakumeon  eguneroko ogia dela, Euskal Herrian zein mundu osoan zehar indarkeria gure bizitzako esparru guztietan ematen dela. Argi izan behar dugu egiturazko arazo baten aurrean gaudela, egunero ematen direla indarkeria kasuak eta hauek oso forma ezberdinak hartzen dituztela gure gorputz nahiz bizitzetan. Beren gorputza saltzera behartuta dauden emakumeen kasuak, publizitatea, lan baldintza prekarioak, kalean jasaten dugun etengabeko jazarpena, beldurra… eta noski, biolentzia honen aurpegirik gordinena erakusten diguten erailketak zein sexu erasoak horren adibide garbi direlarik.

Testuinguruari erreparatzen badiogu, argi eta garbi ikusten dugu eraso hauek ez direla gertaera isolatuak edo arazo indibidualen ondorio. Baizik eta gizartearen egituraketa bere osotasunean dela honen erantzule. Sarritan komunikabideetan eta sistemaren marko propioetatik eman ohi den indarkeriaren “definizio”tik aldendu eta argi esaten dugu egiturazko arazo baten aurrean aurkitzen garela. Sistema kapitalistaren barnean gure arteko harreman sozialak oso modu konkretuan egituratzen dira, honen baitan botere eta indarkeria forma oso zehatzak artikulatuz. Izan ere, sistemak bere biziraupena bermatzeko ezinbestekoa du biolentzia eta zapalkuntzen existentzia, eta batez ere, legitimazioa. Lehen aipatu bezala, arazo estruktural honek gure bizitzak eta gorputzak etengabe baldintzatzen ditu, bere formarik gordinenean eraso zuzenetan materializatzen edo gorpuzten den arren, eraso puntual hauek (beren larritasuna ezbaian jarri gabe noski) ez baitira gizartea bere osotasunean zeharkatzen duen problematika honen isla bakarra. Hau honela, esan dezakegu, sistema honen garaipenetako bat egitura honen eta berau sostengatzeko ezinbestekoa den ideologia patriarkalaren naturalizazioa dela. Biolentzia legitimatzen duen egiturak biolentzia legitimatzen duten subjektuak beharko baititu nahitaez, eta horretarako bere mekanismo guztiak jarriko ditu martxan etengabe moldatuz eta perfekzionatuz indarkeria ohiko bihurtu arte. Honen guztiaren adibide dira, gizartearen egitura indibidualista, gaur egungo kanon estetikoen inposizioa, bikote harremanen egitura, lan banaketa sexuala, feminitate patriarkalaren kanonak jarraitzeko derrigortasuna, etab.

Marko juridikoak dauka “erasoa” kategorizatzeko gaitasuna, zein den eraso eta zein ez   izendatzeko gaitasuna, beraz, arau juridikoak sekula ez ditu eraso guztiak barne bilduko, eta noski, instituzioetatik ematen diren aldaketek nekez ahalbidetuko dute errotiko aldaketa. Honela, justizia sistema ideologia dominatzaileak determinatuko du eta ideologia honen baitan eraikitzen dira sujetuak, eta baita eraso hauen aurrean eraikitzen ditugun borroka markoak ere. Beraz, harreman berriak eraikitzerako bidean errealitatea pentsatzeko ditugun egiturak eta kategorizazio eta definizioak ere berpentsatu egin behar ditugu.

Honenbestez, ozen esaten dugu: Emakumeen aurkako indarkeria legitimatzen eta ahalbidetzen duen sistema hau irauli eta bere barnean garatzen diren indar eta boterean oinarrituriko harreman sozialak errotik aldatzea ezinbestekoa da. Indar harremanetan eta biolentzian oinarrituriko gizarte honekin amaitzeko beharrezkoa baita harreman sozial berriak eraiki eta hauen garapena ahalbidetuko duten baldintzak sortzen jarraitzea. Eta guztioi dagokigu arazo honen dimentsioaz eta erroaz jabetu eta gure egunerokotasunean gizarte eredu berri baten oinarriak jartzen hastea.

Horretako, behin eta berriro, elkartasun harremanak sortzearen eta autodefentsaren eta hau ahalbidetuko duten egiturak antolatzearen garrantzia aldarrikatzen dugu. Horregatik, Azpeitiko Gaztetxetik emakumeon aurkako indarkeriarekin amaitzeko
aldarri irmoa egiten dugu eta baita egun honen harira herrian Basanderiek talde feministak antolaturiko ekintzetan parte hartzeko deia luzatu ere.

Emakumeon aurkako indarkeriari ez!

Sarrera zaharrak

© 2019 Kontu Lepo